Een goed gesprek

Het treurigste aan onze democratie vind ik de vrijwilliger, het actieve partijlid dat zich belangeloos inzet om de boodschap aan de man te brengen. Nu de verkiezingscampagne begint, worden ze zichtbaar. Gedreven door een innerlijke behoefte gaan ze de deuren langs en de straten op. Sap roept op om ‘de ijzersterke boodschap’ uit te dragen.

Het treurigste aan onze democratie vind ik de vrijwilliger, het actieve partijlid dat zich belangeloos inzet om de boodschap aan de man te brengen. Nu de verkiezingscampagne begint, worden ze zichtbaar. Gedreven door een innerlijke behoefte gaan ze de deuren langs en de straten op.

Sap roept op om ‘de ijzersterke boodschap’ uit te dragen. Ja toedeledoki, denk je dan

Bij mij in de straat liep een man in een wit T-shirt met een tomaat erop, aan de manier van lopen zag je al dat niet alles had meegezeten in het leven. Als je met een afbeelding van een groente op je borst gaat lopen, heb je volgens mij weinig tekst. Dat klopte. Hij gaf me een folder met een rijmpje.

Doe mee!

12 september SP

Die van de PvdA hebben van het partijbureau allemaal een rood T-shirt gekregen waarop of ‘Diederik’ of ‘Eerlijk Delen’ staat en het is de bedoeling dat ze dat de komende maand iedere dag dragen, want ze gaan heel Nederland een roos geven en bij iedereen aan bellen.

Zaterdag was ik in Den Bosch waar Diederik Samsom het winkelend publiek toesprak. Achter hem stonden, zaten of hingen de vrijwilligers. Ze vormden een rode muur achter de leider, een mooi plaatje. Eentje, ze maakte een uitgeputte indruk, zei dat ze de hele middag had geluisterd naar gewone mensen en dat dat voor die mensen heel leuk was. „Want we komen niet om te zeuren.”

Bij een verzorgingstehuis in Arnhem zag ik zo’n VVD-jongen bezig met het ophangen van een poster met de tekst ‘Handen uit de mouwen in plaats van hand ophouden’. Ik vond dat zielig en dapper tegelijkertijd, want laten we wel wezen: je solliciteert naar een knal voor je kop.

Zelf ben ik op een moment van zwakte lid geworden van GroenLinks, iets waar ik al tijden vanaf probeer te komen. Tot het zover is ontvang ik het GroenLinks Magazine. In het laatste nummer roept Jolande Sap ons op om met z’n allen ‘de ijzersterke boodschap’ uit te dragen. ‘Op het strand, in het park, achter de computer, op twitter en bij de buren.’

Ja toedeledoki, denk je dan, ze zien je aankomen.

Een pagina verderop wordt aan de leden uitgelegd hoe je dat eigenlijk doet, een goed gesprek voeren.

De hoogtepunten:

- ‘Het geheim: richt je op de mensen die nog maar een klein zetje nodig hebben.’

- ‘Er zijn mensen die gedetailleerde vragen hebben. Probeer deze gesprekken kort te houden.’

- ‘Oogcontact is belangrijk. Als iemand wegkijkt, is dat geen opmaat voor een vruchtbaar gesprek.’

- ‘Hou het gesprek prettig.’

- ‘Zoek naar wat jullie gemeenschappelijk hebben. Als je met een flyer langs de deuren gaat, is een nee-nee of ja-nee-sticker een indicatie dat je met mensen te maken hebt die geen behoefte hebben aan overbodige folders. Dat levert jou een prima openingszin op!’

Je leest het, je laat het op je inwerken en je weet met wat voor menssoort je te maken hebt. De ja-nee-sticker is inmiddels van de brievenbus gekrabd.