Sluipen, roepen, struikelen

Ik, toerist in Vlissingen, vraag in het restaurant waar ik lunch waar de wc is. Het meisje dat ons bedient wijst de trap op. Ze waarschuwt voorzichtig te zijn en uit te kijken voor de bovenste twee treden die een afwijkende afstand hebben.

Gelukkig maar, want daarboven is het donker, ik zou het hoogteverschil niet gezien hebben. Terwijl ik boven ben, vallen vlak achter elkaar twee personen roepend, struikelend en mopperend de etage op.

Weer beneden gekomen vraag ik het meisje: „Je hebt die mensen die net naar boven gingen zeker niet verteld dat ze bij de bovenste twee treden op moesten letten?” Haar antwoord: „Nee, er hangt buiten een bord dat wc-gebruik 20 cent kost. Omdat ze niet willen betalen sluipen ze naar binnen en doen ze net of ze mij niet zien. Dan doe ik net of ik hen ook niet zie!”