De ultieme revanche op Las Leonas

De Nederlandse hockeysters namen op de Spelen tegen Argentinië wraak voor de verloren WK-finale. De ontlading was enorm.

En weer lag het kunstgras bezaaid met oranje hockeysticks. En opnieuw was het Hollands glorie op het erepodium van een olympisch hockeytoernooi. Alsof de tijd vier jaar had stilgestaan: in 2008 was het een klamme nacht in Peking, vrijdag was het een koele avond in Noord-Londen. Zeven wedstrijden gespeeld, zeven gewonnen – waarvan één, de halve finale tegen Nieuw-Zeeland, na shoot-outs.

Alleen de tegenstander was vrijdagavond anders dan in Peking. Toen was het China, nu Argentinië dat in een sportief weinig gedenkwaardige finale met 2-0 werd verslagen. De ploeg van bondscoach Max Caldas – een geboren Argentijn - was iets gehaaider en sterker dan de stugge ploeg van Argentinië.

Dankzij treffers van Carlien Dirkse van den Heuvel en aanvoerster Maartje Paumen, beide in de tweede helft, nam Nederland en passant revanche voor de verloren WK-finale van twee jaar geleden in Rosario.

Nederland mag met slechts twee sportploegen vertegenwoordigd zijn op de Spelen in Londen, het rendement van beide hockeyteams is optimaal. Na het goud van de hockeyvrouwen hopen de mannen zaterdagavond, tegen Duitsland, op dezelfde uitkomst. Overigens gebeurde het nooit eerder dat zowel de Nederlandse hockeyvrouwen als de mannen tijdens hetzelfde olympische toernooi de titel veroverden.

Het zal de Nederlandse hockeyvrouwen een zorg zijn. Zij vierden hun gouden medaille te midden van vele duizenden Nederlandse fans en deden dansjes op het erepodium.

Hun olympische feestje stond in schril contrast met de dikke tranen bij de Argentijnse vrouwen. Zij waren het die na de Spelen van Peking een einde hadden gemaakt aan de Nederlandse hegemonie in het vrouwenhockey. Eerst onttroonden Las Leonas (De Leeuwinnen), een mateloos populaire sportploeg in Argentinië, hun Nederlandse concurrenten als wereldkampioen. En vrijdagavond waren zij vast van plan hun aanvoerster Luciana Aymar uit te zwaaien met een eerste olympische titel.

In de prijzenkast van Aymar, zeven keer uitgeroepen tot beste speelster van de wereld, ontbrak alleen nog de allergrootste hoofdprijs. Maar de olympische titel lijkt niet weggelegd voor La Maradona del hockey, die vrijdagavond nota bene haar 35ste verjaardag vierde. Aymar, tweemaal wereldkampioen, wist nooit een olympische wedstrijd te winnen tegen haar Europese plaaggeesten.

Nederland, dat sinds 1996 op alle Spelen een olympische medaille haalde, kreeg nog maar eens de bevestiging dat het nog altijd het wereldhockey aanvoert. Maar de absolute dominantie is verdwenen; de ploeg heeft sinds ‘Peking 2008’ zichtbaar aan kwaliteit ingeboet.

Nederland en Argentinië schotelden de 16.000 toeschouwers in de Riverbank Arena een rommelige wedstrijd voor, waarin weinig speelsters zich konden onderscheiden. Nederland begon furieus, en kreeg al binnen twee minuten een grote kans, maar Kelly Jonker, die haar vijftigste interland speelde, kon haar stick net niet tegen de bal krijgen na een voorzet van Eva de Goede.

Maar nadat de eerste ‘storm’ van de ploeg van Caldas was gaan liggen namen de Argentijnse vrouwen het initiatief. Noel Barrionuevo pushte haar eerste strafcorner rakelings naast, en Aymar schoot met haar backhand vol tegen keepster Joyce Sombroek op. Nederland had een aantal aardige intercepties op het middenveld, maar was vervolgens veel te slordig in de passing.

In de tweede helft werd het spel alleen maar rommeliger. Argentinië verdedigde fel, met veel speelsters achterin, en Nederland had er geen antwoord op. Steeds meer werd duidelijk dat een verdwaalde corner de doorslag zou gaan geven. Het werden er twee.

Tien minuten na rust werd de inzet van Paumen nog gestopt door keepster Florencia Mutio, maar de bal stuiterde precies voor de stick van Carlien Dirkse van den Heuvel. Die bedacht zich geen seconde: 1-0. De ontlading was enorm op het veld, en op de goeddeels oranjegekleurde tribunes van de Riverbank Arena. Argentinië moest nu komen, en er ontstond meer ruimte voor Nederland.

Zeventien minuten voor tijd viel de beslissing. Dit keer velde Paumen wel zelf het vonnis, met een harde push in de bovenhoek (2-0). Daarmee werd ze olympisch topscorer aller tijden, met veertien treffers. Daarna kon het aftellen beginnen.