Red een spelcomputer

Met de Ouya-campagne eindigde gisteren een van de succesvolste Kickstarter-campagnes tot nu toe. Via de crowdfundingssite werd veel meer opgehaald dan de door de makers gevraagde 950.000 dollar (787.000 euro): bijna 7 miljoen euro.

Wat is er gefinancierd? Ouya is een kubusvormige spelcomputer die op Android draait, op de tv wordt aangesloten, geheel open en programmeerbaar is en zich richt op gratis games. Na decennia hegemonie van controlfreaks als Nintendo en Sony komt de spelcomputer nu eindelijk in handen van de gamer. En dat voor 80 euro. Althans, zo luidt de belofte.

Doneren aan een Kickstarter-project is onder andere zo verleidelijk, omdat het risico beperkt is. Je geeft niet meteen geld, maar doet een toezegging, en betaalt pas als het beoogde doel wordt behaald. Vervolgens krijg je het product ervoor in ruil, plus cadeautjes, afhankelijk van je donatie. Je loopt dus geen risico dat je gebakken lucht koopt... behalve dat alles nog mis kan gaan bij de uitvoering van een project.

En bij nadere inspectie is de Ouya helaas behoorlijk schimmig. Zo beloven de makers al in maart apparaten te gaan leveren, terwijl er in de promovideo alleen een in hout uitgefreesde mockup van de controller te zien is. De grootste valkuil is dat een spelcomputer staat of valt bij de ondersteuning van gamemakers. Ouya mag dan draaien op Android, alle bestaande Android-games zijn ontworpen voor touchscreens. Die zullen moeten worden aangepast voor tv’s. Zouden gamemakers echt die moeite gaan doen voor een console die prat gaat op gratis games en hackbaarheid? Het klinkt althans nauwelijks lucratief.

Dan geef ik mijn geld toch liever aan overzichtelijkere Kickstarter-projecten. Zoals Diamond Trust of London van Jason Rohrer. Rohrer is een cultheld in gamekringen: zijn spel Passage verbeeldde het voorbijgaan van een leven in vijf minuten. In opdracht van een grote game-uitgeverij ontwikkelde hij een politiek geladen strategiegame over diamanthandel in Angola, voor de Nintendo DS. Een riskant onderwerp voor een game, en daarom juist zo interessant. Niet geheel verrassend haakte de uitgeverij af, waarna Rohrer besloot het spel zelf uit te brengen. Hij ontdekte alleen dat Nintendo een minimum stelt aan het aantal te produceren gamecards en daarvoor was geld nodig: Kickstarter to the rescue.

Ik ben een van 1.300 mensen die in totaal zo’n 73.000 euro doneerden. Rohrer houdt me regelmatig op de hoogte, getuige zijn laatste mail is er net een pallet plastic DS-gamehoezen bij hem thuis bezorgd. Nu hoeft hij alleen nog maar de eerder geleverde gamecards in de hoezen te doen, deze in 1.300 enveloppen te stoppen, labels te plakken en de boel op de post te doen. Ik wacht met smart.