'La Llorona' is een mislukte poging grenzen te verleggen

Klassiek

La Llorona, Emmy Storms, viool, Elnara Shafigullina, zang/accordeon, e.a. Gehoord: 8/8 Veluvine, Nunspeet. Herhaling: 9/8 Cultura, Ede, 11/8 Gigant, Apeldoorn. **

Met een beurs van het Fonds voor Podiumkunsten bezocht regisseuse Miranda Lakerveld Mexico, waar zij onderzocht hoe klassieke opera verbonden kan worden met niet-westerse kunstvormen. Het resultaat is La Llorona, een cross-overvoorstelling met muziek, dans en theater, die gisteren op de Gelderse muziekzomer in première ging.

Centraal staat de Mexicaanse mythe over La Llorona, een plattelandsvrouw die, boven haar stand getrouwd, haar kinderen verdrinkt wanneer haar man er met een vrouw van zijn eigen stand vandoor gaat. Sindsdien zwerft zij wanhopig langs de vervloekte rivier.

Kindermoord en de jammerklacht over onuitsprekelijk verdriet komen ook in andere verhalen voor. Reden genoeg voor Lakerveld ze allemaal in haar voorstelling op te nemen. Soms horen we La Llorona, dan weer Madama Butterfly, Medea of oosterse natuurgodinnen. Zo moet duidelijk worden dat „alles met elkaar verbonden en verweven is: het heden en het verleden, het Oosten en het Westen”.

Maar samenhang in thematiek is nog geen samenhang in verhaal. In La Llorona worden losse verhaalelementen aan elkaar geplakt zonder dat een coherente handeling ontstaat. Het resultaat is een weinig zeggende potpourri die amper inhoudelijke spanning genereert.

Ook muzikaal wordt de leemte niet gevuld. Bach, tango, minimalisme en volksmuziek volgen elkaar vrijblijvend op.

Het behendige vioolspel van Emmy Storms, Young Artist in Residence van de Gelderse muziekzomer, kon de voorstelling helaas niet redden. Evenmin de toewijding van de fraai zingende Russische sopraan Elnara Shafigullina.

Grenzen verleggen: het is makkelijker gezegd dan gedaan.