Dit smaakt naar meer

Het vrouwenboksen debuteerde in Londen op de Spelen. Het werd een spectaculaire show.

Londen. Wie wil weten wat de bokssters hebben losgemaakt bij hun olympische debuut, zoekt vandaag op internet naar de entree van de Ierse Katie Taylor. Geen zorgen, die is gisteren massaal met mobieltjes opgenomen. Het kabaal van de duizenden Ieren op de tribunes bij het EK in Polen en Oekraïne was er niets bij. En in tegenstelling tot de beperkte voetballers, beloonde Taylor de groene invasie van Londen met de titel.

Met drie zinderende finales werden vijf dagen van olympisch vrouwenboksen besloten. Het IOC was met 36 bokssters verdeeld over drie gewichtsklassen voorzichtig begonnen. Maar de uitverkochte ExCel Arena zuchtte deze week onder de roffelende voeten – niet alleen van op hol geslagen Ieren. Boksspecialisten prezen bijna verbaasd de techniek en fitheid van de vrouwen, columnisten roemden de sportiviteit van de verliezers in de ring.

Wu Ching-Kuo, voorzitter van de wereldamateurboksbond, pleitte nog voor de eerste partij voor uitbreiding van het vrouwenboksen over vier jaar in Rio de Janeiro. De Taiwanees heeft een goede onderhandelingspositie als nieuw lid van het executive board van het IOC, het hoogste bestuursorgaan. Wu: „Als het positief verloopt, ben ik met drie gouden medailles voor vrouwen tegenover tien voor mannen verplicht te vechten voor meer.”

De finaleavond werd ingeluid met een huldiging van ‘Battling’ Barbara Buttrick, ooit voor vulgair versleten. De nu 82-jarige, blakende Britse bokste in de jaren veertig met haar blote vuisten op kermissen in het hele land. Voor fatsoenlijke tegenstand vocht ze vooral tegen mannen.

Ze emigreerde begin jaren 50 naar de VS, waar boksen voor vrouwen niet was verboden en ze als prof een wereldtitel zou winnen. De Britse amateurboksbond hief zijn verbod voor vrouwen pas in 1996 op.

Zestien jaar na dato zat Buttrick op de eerste rij te glimmen bij de gevechten tussen de moderne pioniers van haar sport. Ook het Nederlandse boksicoon Lucia Rijker (44) kwam een kijkje nemen. Ze is een van de voorvechters voor de olympische status geweest. Het voelde voor haar alsof haar kind volwassen werd en straalde als nooit tevoren, vertelde ze deze week. Ze constateerde dat geen enkele boksster meer met het hoofd naar beneden met de armen in het rond zwaait, maar dat iedereen goed geschoold in de ring stapt.

De lichtgewichten (-57 kg) kregen met de Ierse Taylor de gedoodverfde winnares en bij het middengewicht (-75 kg) behaalde de Amerikaanse Claressa Shields de titel. Maar het échte, eerste vrouwelijke boksgoud werd symbolisch genoeg gewonnen door een Britse. Voor vlieggewicht (-51 kg) Nicola Adams voelde de zege als een sprookje. Ze heeft haar tienerjaren opgeofferd voor de sport waarvan ze houdt, maar waarover velen twijfels hadden of hebben.

Zo zei de Britse vuistvechter Amir Khan vier jaar geleden bij zijn olympische optreden in Peking nog: „Diep van binnen vind ik dat vrouwen niet horen te vechten. Het kan heel pijnlijk zijn.” Nu zat ook Khan lachend langs de ring.