Salinero

Als stukjesschrijver heb je een ondergrens, die bereikte ik een jaar of drie geleden toen de makers van het blad Sint mij vroegen om ‘De Kerstman’ en ‘De Paashaas’ te interviewen. De redactrice van dienst vroeg me ‘om het vooral realistisch te houden’.

Ik had dat heel goed gedaan, want een jaar later hing ze weer aan de lijn; nu met het verzoek om met ‘Het paard van Sinterklaas’ te gaan praten.

Ging ook heel goed, sterker: binnen die uitgeverij waren ze zeer over mij te spreken. Logisch dat ze tijdens een brainstormsessie voor een special van een van hun paardenbladen aan mij dachten toen iemand opperde om Salinero, het paard van Anky van Grunsven, te interviewen.

Ik kreeg de volgende achtergrondinformatie:

‘Salinero, voluit Keltec Salinero, is het paard waarmee Anky van Grunsven in 2004 en 2008 een gouden medaille heeft behaald op de Olympische Spelen in Athene en Hongkong (Peking 2008). In 2006 won de combinatie op de Wereldruiterspelen in Aken. De donkerbruine Hannoveraan is een ruin en werd in 1994 geboren. Hij heeft een schofthoogte van 1,76 meter. Zijn vader is Salieri en zijn moeder is St. Pr. Luna.’

Dan weet je dus nog niets, maar dat interview was zo gepiept. Het ging over zijn lievelingseten – haver met wortels – en over zijn werk: onnatuurlijk lopen op klassieke muziek. Het werd ter autorisatie voorgelegd aan Anky. Ze was op z’n zachtst gezegd ‘not amused’. Vooral de zinnen ‘Het is voor geen enkel paard leuk om de hele tijd Anky van Grunsven op je rug te hebben’ en ‘Dat mens heeft het maar over piaffe en passage, ik wil godverdomme springen’ deden pijn.

Anky wilde er niet eens over in discussie. Zoiets zou Salinero nooit gezegd hebben. Discussie gesloten, het was haar paard.

Ik liet het verder zitten. Journalistiek gezien was dit de bodem. Ik ging niet soebatten over citaten van een paard, want paarden kunnen niet praten. Tenminste niet tegen mij en de andere normale mensen.

Maar wel tegen Anky.

Gisteren kwam ze op televisie voorbij, ze had samen met Salinero een bronzen medaille gewonnen. „Die kleur had ik nog niet.”

‘Salli’ – Anky mag als enige Salli tegen Salinero zeggen – had haar weer de oren van de kop gekletst. Volgens Anky had hij het enorm naar de zin in Londen, was hij in vorm en keek hij uit naar de kür op muziek. Namens zichzelf voegde ze eraan toe dat ze ‘Salli’ een goed pensioen gunde. Net zo’n fijn pensioen als Bonfire, het paard waar ze na de spelen van 2004 afscheid van nam.

Ik weet dat ik de enige ben, maar ik hoop dat Salinero zich vandaag tijdens zijn laatste kunstje ooit op de Olympische Spelen helemaal laat gaan en dat hij die Anky van zijn rug gooit. Omdat paarden niet kunnen praten, maar wel een mening hebben over meer dan tien jaar verplicht bewegen op kutmuziek.