Total Recall: Paul Verhoeven deed het anno 1990 in alle opzichten beter

Colin Farrell in Total Recall

Total Recall. Regie: Len Wiseman. Met: Colin Farrell, Kate Beckinsale, Jessica Biel, Bryan Cranston, Bill Nighy. In: 99 bioscopen.

Alweer een remake? Gezucht over de artistieke bloedarmoede van Hollywood klinkt al jaren, en tevergeefs. Het ‘business model’ van de Amerikaanse filmindustrie werkt immers prima. Zo goed zelfs dat de tijd tussen origineel en remake steeds korter lijkt te worden: Spider-Man uit 2002 werd onlangs opnieuw gemaakt als The Amazing Spider-Man.

Paul Verhoevens Total Recall uit 1990 zit minder vers in het geheugen, toch wordt er steen en been geklaagd over de remake die deze week in roulatie gaat. „I have total recall of Total Recall”, verwoordde een Britse criticus het. Ofwel: bij deze bleke kopie schiet je steeds weer te binnen hoeveel beter het origineel was. De recente ‘reboot’ van Spider-Man legt interessante accentverschillen in het bekende verhaal. Waar de makers van het nieuwe Total Recall iets veranderen, pakt dat altijd slechter uit.

De aan een kort verhaal van Philip K. Dick ontleende plot is gelijk, de makers claimden zelfs dichter bij We Can Remember It For You Wholesale te blijven. Een man met gewist geheugen en geïmplanteerde identiteit ontdekt stukje bij beetje dat hij vroeger een verzetsstrijder was die vocht voor de onafhankelijkheid van zijn uitgebuite kolonie. De scenaristen veranderden locaties: van Mars (kolonie) en Aarde (kolonisator) naar Australië (kolonie) en Groot-Brittannië (kolonisator). Minder ambitieus dan Verhoeven dus, waar een aarde vol ‘brutalistische’ betonarchitectuur sterk contrasteerde met een rode planeet van weidse panorama’s en claustrofobische mijngangen. Nu ziet de toekomst er overal zo’n beetje gelijk uit: een update van de metropool uit klassieker Blade Runner.

Uiteraard zijn er citaten uit het origineel, zoals de prostituee met drie borsten. Maar zo besef je des te meer wat mist: Verhoevens baldadige humor. Waar Verhoeven met alles de spot dreef, inclusief de buitensporige omvang van zijn held Arnold Schwarzenegger, sluit de stuurse Colin Farrell in de hoofdrol humor meteen al uit. En ‘slechte vrouw’ Kate Beckinsale, echtgenote van regisseur Len Wiseman, doet in strak leer Sharon Stone niet vergeten.

En waar zijn de dubbele bodems gebleven? Verhoeven speelde met de verwachtingen van het publiek, dat de hele film mag twijfelen of verzetsheld Douglas Quaid (Schwarzenegger) zich niet alles inbeeldt. De film begint er immers mee dat hij virtueel avontuur bestelt, een droomvakantie: is hij verstrikt in een levensgevaarlijke zinsbegoocheling? Ja, als je objectief kijkt. Maar de grap is: als kijker kan je dat deprimerende gegeven net zomin accepteren als ‘verzetsheld’ Quaid dat kan.

Zulke ambivalentie is ver te zoeken in de remake, zoals elke speelsheid vervliegt in deze vermoeiend monotone achtbaanrit van clichématige actie en adrenalinemuziek. Even ergerlijk is het uniforme uiterlijk. Total Recall was indertijd een van de laatste ‘blockbusters’ die vrijwel geen digitale effecten kende: Verhoeven liet zijn rode planeet boetseren uit latexschuim en schaalmodellen. Het oogde soms knullig, soms verbluffend. Nu kan alles, dankzij de computer. En dat resulteert dan in inwisselbare decors, gefilmd in monotoon blauw-oranje: ‘blockbusterkleuren’ die voor optimale diepte zorgen. Steeds is er dat moment waarop de lens overstraald wordt, een van J.J. Abrams afgekeken stijlbloempje.

Volstrekt overbodig, deze remake. Het zal zijn geld wel opbrengen.