Oscarwinnende filmmuziek

Marvin Hamlisch componeerde muziek voor films van Woody Allen en James Bond. En hij ontving drie Oscars in één jaar.

De oogst was indrukwekkend: vier Emmy Awards voor zijn tv-shows, vier Grammy Awards voor zijn platen, drie Oscars en drie Golden Gobes voor zijn filmmuziek – en dat is nog lang geen complete lijst van alle bekroningen die de Amerikaanse componist Marvin Hamlisch ooit kreeg. Hij was productief, veelzijdig en ambitieus. Toen hij maandag na een korte ziekte stierf, op 68-jarige leeftijd, had hij nog twee nieuwe musicals en één nieuwe film onderhanden.

Hamlisch, telg uit een Oostenrijks-joods emigrantengezin, schreef zijn eerste songs voor de debuterende Liza Minnelli, kreeg via haar een baantje als repetitiepianist op Broadway en maakte zijn entree als componist van filmmuziek met twee vroege films van Woody Allen: Take the money and run (1969) en Bananas (1971).

Zijn eerste drie Oscars ontving hij in 1974 in één keer: twee voor het melancholieke titelnummer The way we were, gezongen door Barbra Streisand, en de derde voor zijn bewerking van de syncopische Scott Joplin-muziek voor The Sting. Een jaar later volgde de muziek voor de auditiemusical A Chorus Line, met hitsongs als What I did for love en het op spannende showdans toegesneden One singular sensation. De show stond bijna vijftien jaar achtereen op Broadway, als een van de langst lopende musicals aller tijden.

Ook daarna kwamen er nog heel wat kassuccessen, waaronder het door Carly Simon gezongen Nobody does it better voor de James Bond-film The spy who loved me en de muziek voor beroemde films als Ordinary people en Sophie’s choice.

De laatste jaren was Hamlisch een paar keer in Nederland om, aan de piano gezeten, voor een volle zaal over zijn werk te vertellen en met kordaat toucher veel eigen muziek te laten horen. Onderhoudend als de echte showman die hij was.

De vraag die hem het vaakst werd gesteld, ging over het verschil tussen film- en musicalmuziek. „Als jij als componist aan een film begint, is die film verder al klaar”, luidde zijn antwoord. „Dan hoeft er alleen nog maar muziek bij. Terwijl je op Broadway veel meer betrokken bent. Je kunt nog elke avond iets veranderen. Maar er is ook een nadeel: een geflopte musical is mede jouw schuld, een geflopte film niet.”