Heerlijke onzuiverheid zonder einde

Puz/zle van Eastman/Sidi Larbi Cherkaoui. Gezien: 3/8, ’s Hertogenbosch.

Verbinden, communiceren, bouwen: terugkerende thema’s in het oeuvre van Sidi Larbi Cherkaoui. Zijn hybride danstaal verbindt stijlen en genres, van flamenco tot hiphop en shaolintechnieken, zijn boodschap is één roep om respect en uitwisseling en zijn voorstellingen zijn vaak gevat in ingenieuze, dynamische decorconstructies van hout, aluminium buizen of elastisch materiaal.

Heel verrassend is Puz/zle, Cherkaoui’s nieuwste voorstelling, dus niet. Ditmaal verbouwen elf dansers het toneel door met grote, ‘granieten’ blokken te manipuleren en een muur, een tempel, een nationaal monument te creëren. In die veranderlijke ruimte vloeien verschillende lichamen samen tot één prachtige nieuwe vorm of imponeert een eenling met een soepele solo.

Buitengewoon indrukwekkend is ook de geweldige mix van de polyfone, Corsicaanse zang van A Filetta, de liederen van de Libanese zangeres Fadia Tomb El-Hage en de Japanse taiko-drummer en bamboefluitspeler Kazunari Abe. Een beter pleidooi voor de ‘heerlijke onzuiverheid’ (oftewel multiculturalisme) die Cherkaoui propageert, is nauwelijks denkbaar. Als El-Hage tegen het slot uit de roomse liturgie zingt is alles met alles verbonden: levende en dode materie, muziek- en dansstijlen, culturen, religies.

Het is overigens een einde dat maar niet wil komen. Telkens lijkt Cherkaoui nog een beeld te willen toevoegen, en nog een. Soms prachtig en adembenemend, soms tegen kitsch aan. Zonde, want zo ondergraaft Cherkaoui de theatrale kracht van zijn werk. Mag het ietsje minder zijn?