Brieven

Een dagje Londen

Wat hadden we er zin in: de spontane actie om met vijf redactieleden een dag naar Londen af te reizen om de Spelen bij te wonen. Ingegeven door de dagelijkse reportages op de BBC over de duizenden toegangskaarten, die aanvankelijk aan de nationale Olympische comité’s waren toegewezen, maar niet gebruikt werden (!) en daarom opnieuw in de verkoop kwamen. Voor alle zekerheid hadden we vijf kaarten voor het Holland House gereserveerd, zodat we sowieso een Olympische locatie konden bezoeken.

Door de Eurotunnel en de geluidsbarrière heen bereikten we de balie van het Holland House, waar een totale ontgoocheling volgde. De vijf gereserveerde kaarten bleken door een overijverige medewerkster van ATP Events doorverkocht te zijn. En de kleine voorraad toegangskaarten voor de diverse Olympische onderdelen, beschikbaar voor inwoners van EU-landen, was al binnen een half uur uitverkocht. Werd de verkoop dan via een centraal online verkoopsysteem geregeld? Absoluut niet, maar volgens de baliemedewerkers was er geen kaartje meer te krijgen in de stad. Niet voor Wimbledon, Wembley of het Olympic Park. En de verkoop via de kassa’s op het Olympic Park dan, waar collega’s van de BBC het steeds over hadden? Kansloze missie, aangezien je alleen toegang tot het park blijkt te hebben op vertoon van een toegangskaart.

Om toch nog iets van de spontane trip te maken, namen we de metro naar Hyde Park, waar reusachtige tv-schermen stonden opgesteld. Duizenden bezoekers hadden zich neergevlijd in de zon om de live-registraties te volgen. Toen gebeurde het. Op de schermen werden tussenshots van het publiek getoond. Ik dacht dat ik gek werd: rond het centre court op Wimbledon, in de zaal bij het gewichtheffen en bij het tafeltennis waren honderden lege stoelen te zien. Wat was dit voor belachelijke vertoning?

Ik vraag me af voor wie de Spelen een succes zijn. In ieder geval niet voor de duizenden sportliefhebbers die tevergeefs moeite voor een kaartje hebben gedaan.