Ze wonen hier 30 jaar, maar nu de kinderen eruit zijn is het groot

Wim Claassen (65) en Afke van Wirdum (61) wonen sinds begin jaren tachtig in de Gaspeldoornbuurt in Eindhoven.

Ze eten samen aan de kleine tafel aan de tuinzijde van het huis. Hun tuin bloeit uitbundig. Een tikje te uitbundig, vinden ze. Bijhouden kost veel energie. Ze genieten van de eekhoorns, de vogels en de kiwiboom vol vruchtjes.

Als Wim Claassen (65) kookt, wordt het patat of Chinees. Vandaag haalt hij Chinees. Afke van Wirdum (61) kookt graag. Ze geeft even snel een recept van een zomers toetje – perzik in gembersiroop. Ze kookt meestal traditioneel. Aardappels, groente, vlees. Een enkele keer vis.

In 1982 kwamen ze hier wonen, met twee peuters. Zij werkten beiden in het onderwijs. Ze hadden een kinderjuf aan huis. Het huis is nog als toen, de muren binnen zijn van bruine baksteen.

De kinderen gingen het huis uit om te studeren. Een jonge Syrische asielzoeker woonde drie jaar in. Voor twee mensen is het huis groot. Verhuizen is een optie. Maar nog niet. De tijd is te ongunstig. Ze kijken elkaar aan. De kinderen zouden het jammer vinden. Voor hen is het een huis. Voor de kinderen is het hun ouderlijk huis.

Wim is een zuiderling, hij komt uit Brabant. Afke komt uit het westen. Wie uit het noorden komt liegt niet, wie uit het zuiden komt grieft niet. Bij hen klopt dat. Zij is directer, Wim vergoelijkt. Zij draagt de koffers, hij de verantwoordelijkheid. Ze is nooit helemaal Brabander geworden.

In 2008 werd Afke geopereerd aan een hersentumor. „Eindelijk heb je een afhankelijke vrouw”, zei ze tegen haar man. Hij lacht. Ze herstelde goed. Maar ze hoort minder dan vroeger en verliest snel haar evenwicht. Het is niet zo erg. Ze hebben elkaar.