Wij zijn het behang

Live muziek maken die zo min mogelijk opvalt. Het klinkt tragisch. Maar het is ook een kunst, vinden achtergrondmuzikanten Sjoerd Ermers en Patrick Schappert. „Geen applaus is ook fijn, lekker rustig.”

Sjoerd Ermers is een beetje zenuwachtig. Hij trommelt op het stuur van zijn donkerblauwe Ford Focus. In het kinderzitje achterin staat een geluidsbox. „Ik ben altijd heel gespitst voor een optreden”, zegt de pianist lachend. We rijden door een karakterloze wijk in Geldrop. Heggen, lichtgele bakstenen, een wipkip op elke hoek. Het rode Mercedesbusje van gitarist Patrick Schappert volgt ons. „Zwembadweg, bestemming aan linkerhand bereikt”.

We stappen uit op een parkeerplaats onder de vlaggen van Partycentrum Cocody. ‘The Place To Be’, staat er op de glazen windwering rond het terras. Langs een enorme oubliehoorn en een ballenbak lopen we naar binnen en volgen de krijtpijltjes naar de bruiloftsreceptie van Lisette en Rick. Die vinden we in een zaal met de Nachtwacht als behang en een rode bar.

„Ah, het orkest!” De huwelijksfotograaf komt aanlopen. Of hij straks ook wat foto’s van de muzikanten wil maken? „Nou, ik heb ze ook van Hazes gemaakt, en een week later was-ie dood!” Een bulderende lach. Er wordt bier besteld terwijl we wachten op de ceremoniemeester. „Jullie kunnen toch wel een Weense wals spelen, hè?”vraagt de fotograaf. „Laatst was er een orkest dat geen wals kon spelen! Dat hadden ze niet in ‘het bestand’. Ja, ze hebben tegenwoordig ook alles op floppies enzo.” Sjoerd en Patrick grinniken en neuriën een walsje.

Sjoerd (37) en Patrick (36) vormen samen Duo L’atmosphère – ‘live sfeer en dansmuziek op een aangenaam volume’. Ze maken achtergrondmuziek op feesten en partijen. Sjoerd achter een keyboard en Patrick op de gitaar. Beiden komen van het conservatorium. Maar de spotlights, die zoeken ze liever niet op. Het duo is hun kindje.

„Het grootste compliment wat we kunnen krijgen, is als iemand vraagt: oh was er livemuziek?” zegt Patrick. „We proberen een deel van het geheel te worden, alsof mensen thuis een cd opzetten. Wij zijn het behang.”

Maar zo min mogelijk opvallen is nog best moeilijk. Patrick: „Het was een lange zoektocht om de perfecte achtergrondsound te krijgen, een prettig geluid dat niet te hoog, niet te scherp is. De ene muzikant kickt op een vet basgeluid, wij zijn op zoek naar een geluid dat zo aangenaam mogelijk is.”

Sjoerd vult enthousiast aan: „Wij werken op een psychisch niveau. Muziek kan de sfeer heel direct bepalen. Ik ben tijdens een show de hele tijd bezig met peilen, aanvoelen, de voelsprieten uitzetten. Dat geeft zo’n kick! Laatst waren we bijvoorbeeld op een bedrijfsfeest waar we voelden dat de sfeer een beetje down was door de recessie. Dan moet je niet te vrolijk gaan spelen.” Hij knipt een langzaam ritme met zijn vingers. „Een beetje Latijns-Amerikaans werkt dan bijvoorbeeld.”

In Cocody kan de show gaan beginnen. Het duo heeft zich in identieke krijtstreeppakken gestoken, de gympen zijn vervangen voor nette, zwarte schoenen. Ze staan opgesteld aan de achterkant van een erkertje naast de bar. Voor hen een ronde dansvloer met blauwe spotjes erin, daaromheen wat tafeltjes met neppe klaproosjes en wijnglaasjes vol pinda’s. In de marmerrode plafondtegels zitten kleine lichtjes die van kleur veranderen.

Sjoerd begint met wat improvisatie. De gasten druppelen binnen langs het bruidspaar, dat in de hoek zoenen ontvangt. Als het eerste nummer voorbij is, volgt geen applaus. Na het tweede ook niet.

Maar daar is het de mannen ook niet om te doen. Sjoerd: „Ik geniet wel van applaus, maar het is geen streven. Geen applaus is ook fijn, lekker rustig. Ik ga liever uit van mijn best doen ongeacht het resultaat. Ik heb ook nooit beroemd willen worden. Daar raak je alleen maar gefrustreerd van.”

Bij het derde nummer, ‘A Night Like This’ van Caro Emerald, zet Sjoerd de drum van het keyboard aan. Kan dat wel als conservatoriumpianist? „Daar moest ik mijn muziekego wel voor loslaten, ja”, bekent hij. „Drums op een keyboard, die zijn een beetje fout. Maar ik ben erachter gekomen dat gasten niks kunnen met moeilijke conservatoriumriedeltjes. Nu leg ik me dus helemaal toe op wat de gast prettig vindt.”

Dat is vaak niet te hard en niet te opvallend, zodat er gewoon door de muziek heen gepraat kan worden. „Ons stokpaardje is een aangenaam volume”, zegt Sjoerd. „Dat is ook de reden dat mensen ons boeken.” Hij lacht. „We spelen dus vaak voor ouderen en christenen. Maar een dansfeestje kunnen we ook hoor.”

Na de achtergrondvarianten op ‘Guantanamera’, ‘Miracle’, ‘Human’, ‘Country Road’ en ‘Blue Moon’ volgt het eerste applausje. Een man met wit haar, een rond brilletje en een donkergrijs colbertje schuifelt dichterbij en murmelt ‘Bravo!’ na een jazzy pianosolo. ‘I Can See Clearly Now’ zingt hij zachtjes mee, zijn voet tappend op de maat. Hij steekt zijn duimen omhoog. „Dikke top!”

Na ‘Ritme van de Regen’ knoopt hij een praatje aan met de muzikanten. „Hebben jullie ook iets Indonesisch? Want daar zit een hele kudde Indonesische mensen.” Hij wijst naar een tafeltje vlakbij. Sjoerd: „Ik heb ooit wel Indonesische funk gespeeld, maar dat gaat er een beetje te hard in hier.”

Hoewel de receptie in volle gang is, loopt de zaal steeds leger. Een meisje in een fluorescerende, roze jurk zingt ‘Lost’ van Anouk mee. Maar de zon schijnt en steeds meer gasten verkiezen het terras boven het zaaltje met discobollen. Een man in een streepjesoverhemd met een gehoorapparaat knikt meelevend naar het duo: „Ik vind het zo sneu voor ze. Ze doen zo hun best maar niemand luistert.”

„Dat horen we vaak”, zucht Sjoerd achteraf. „En dan proberen we telkens uit te leggen dat wij dit juist leuk vinden. We hoeven geen feest te trekken. Een band bepaalt hoe het feest eruitziet, bij ons bepaalt het feest juist wat wij doen. Dat is de uitdaging.”

Ooit zou het duo wel hun geld met achtergrondmuziek willen verdienen. Nu geven ze beiden naast het optreden ook les op de muziekschool in Nijmegen. Sinds een jaar of twee gaan de zaken wel de goede kant op. Wat optredens in België, plannen om ook in Duitsland te beginnen. „We krijgen steeds meer boekingen sinds ik handig ben geworden met Google”, zegt Sjoerd. „Je moet een gat in de zoektermmarkt vinden. ‘Life muziek’ bijvoorbeeld. Of ‘bandje’. Dan vinden meer mensen je.”

Het wordt donker buiten. Het feestje loopt ten einde. Patrick pakt de microfoon. „Bedankt dat jullie af en toe kort naar ons geluisterd hebben.” Gelach en een kort applausje. Het bruidspaar zegt nog een paar woorden. De bruidsmeisjes krijgen een badeend. En dan zingen de gasten nog één keer uitgelaten ‘Lang Zullen Ze Leven’, met begeleiding.

Meer over Sjoerd en Patrick en hun Duo L’Atmoshphère op muziek-feest.com