Vrijmoedig maker van fysieke dans

Nigel Charnock maakte deel uit van een generatie zelfbewuste en homoseksuele danskunstenaars.

De Britse choreograaf Nigel Charnock verwierf wereldfaam als medeoprichter van het baanbrekende gezelschap DV8. Samen met choreograaf Lloyd Newson creëerde hij halverwege de jaren tachtig van de vorige eeuw baanbrekende en spraakmakende voorstellingen als Our Dance, My Sex, Dead Dreams of Monochrome Men en Strange Fish. Improvisatie vormde de basis van de rauwe bewegingstaal van hun ‘physical theatre’, waarmee zij diepe indruk maakten op hun danscollega’s en het publiek.

De manier waarop zij het thema homoseksualiteit op het toneel brachten was vrijmoedig, brutaal en uitdagend, soms zelfs schokkend. Dead Dreams ging bijvoorbeeld over Dennis Nilsen, een homoseksuele Schot die minstens vijftien jongens en mannen vermoordde.

Vorige week woensdag overleed Charnock, ruim een maand nadat hij werd gediagnosticeerd met kanker. Hij werd 52 jaar oud.

Met Newson, ‘bad boy’ Michael Clark en Javier de Frutos behoorde Charnock tot een nieuwe, zelfbewuste en geëmancipeerde generatie homoseksuele danskunstenaars. Met grote regelmaat was hij naakt of in vrouwenkleding te bewonderen en hij gebruikte regelmatig objecten, waaronder een crucifix, op een manier die nauwelijks nog dubbelzinnig te noemen viel.

Ondanks het succes van DV8 haakte Charnock af. De producties werden hem te groot en met zijn eigen gezelschap, opgericht in 1995, maakte hij weer kleine voorstellingen. Zijn solo’s, waaronder Human Being, Hell Bent en Original Sin, waren een mix van muziek en dans, tekst, cabaret en andere media.

Als performer werd hij bewonderd om zijn compromisloze gedrevenheid. Charnock werd regelmatig uitgenodigd als gastchoreograaf. Tijdens de meest recente editie van Julidans was nog een choreografie van Charnock te zien in het programma van danseres Louise Lecavalier.