Voor Murray is goud zeker geen troostprijs

In de tennisfinale was Andy Murray te sterk voor Roger Federer. Een fraaie revanche voor zijn nederlaag vorige maand in de eindstrijd op Wimbledon.

Andy Murray serveert tijdens de finale van het olympisch tennistoernooi tegen Roger Federer. Foto Reuters

Een grandslamtitel heeft Andy Murray niet, maar wel olympisch goud. Een maand nadat hij snikkend het centercourt van Wimbledon had verlaten na zijn nederlaag tegen Roger Federer, versloeg hij de Zwitser op het nieuw ingezaaide gras (6-2, 6-1 en 6-4), tot vreugde van een compleet land. „Dit was de beste wedstrijd in mijn loopbaan”, stelde hij onomwonden. „Ik heb in beide partijen kansen gehad, maar vandaag heb ik ze wel benut.”

Murray (25) stond vier weken geleden ontroostbaar met de verliezersschaal in zijn handen. Hij had geschiedenis willen schrijven als eerste Britse Wimbledonwinnaar sinds Fred Perry in 1936. Maar in plaats daarvan had Federer nog eens zijn grootsheid bevestigd, met zijn zevende titel. De Zwitser voelde zichtbaar mee met Murray en voorspelde in zijn overwinningsspeech dat de Schot nog eens een grandslamtoernooi zou winnen. Wanneer, dat zei hij er niet bij.

De nummer vier van de wereld won geen Wimbledon, maar wel de liefde van zijn landgenoten. Hij gold als een klager, een antiheld, maar vooral was hij een Schot in een Engels geachte sport. De tranen nadat hij zo vastberaden was geweest tegen Federer leverden hem waardering op. Het gaf blijk van zijn oprechtheid, zo was de publieke opinie.

Wimbledon in olympische stijl was deze week informeler dan het grandslamtoernooi van de All England Club. Knallend paars verving het stemmige donkergroen, nette stewards waren gewapende agenten en in plaats van het geroezemoes rond de tennisbanen klonk opzwepende popmuziek. Bezoekers hadden ook meer vrijheid, met frisdrank en chips op de tribunes. Ze schreeuwden ongeremd tussen de punten en zwaaiden met Union Jacks.

De losse sfeer paste bij Murray, niet volgens de Wimbledonetiquette in het wit maar in het Britse blauw gekleed. Hij is ongepolijst, soms horkerig in de omgang vergeleken bij de gentleman Federer. De Zwitserse nummer één van de wereld speelde alsof hij zich niet erg op zijn gemak voelde bij zoveel gebroken tradities. Waar hij vier weken geleden uitblonk onder het dichte dak van het centercourt, werd het nu net op tijd droog bij een winderige, minder steriele openluchtfinale.

Murray, die vrijdag al overtuigend de Serviër Novak Djokovic had verslagen in de halve finales, had zich laten inspireren door de Schotse roeister Katherine Grainger. Ook haar naam leek voor altijd verbonden met de tweede plaats. Ze won vrijdag, na drie zilveren olympische medailles, eindelijk een gouden plak – in de dubbeltwee. De tennisser vertelde dat hij ook hoop had geput uit de olympische titel van atleet Mo Farah op de 10.000 meter.

„Ik ben me bewust van mijn rol”, vertelde Murray. „De atletiek van de vorige avond heeft me nog meer motivatie gegeven om vandaag te winnen. Ik zie ook hoeveel het betekent voor de andere Britse sporters en het publiek. Het zou mooi zijn als we anderen inspireren ook te sporten.”

Murray nam in één uur en 56 minuten niet alleen wraak voor Wimbledon, ook voor de verloren finales van de US Open (2008) en de Australian Open (2010). Murray, niet bijgestaan door zijn coach Ivan Lendl maar door zijn beste vriend Dani Vallverdu, was agressiever, nauwkeuriger en gevarieerder.

Een troostprijs, zullen sommigen zeggen. Maar dat was de finalisten niet aan te zien. Federer schudde na het laatste punt de hand van Murray en beende meteen naar de catacomben. De Schot sloeg de handen voor zijn betraande ogen, beklom de tribune voor een omhelzing met zijn naasten en besloot met twee vreugdesprongen. Hij moest zich echter meteen voorbereiden voor de finale van het gemengd dubbel (zie inzet). „Ik zou heel graag Wimbledon willen winnen”, reageerde Murray op een vraag over welke titel hij liever zou hebben. „Maar dit voelt zo goed, ik zou het voor niets willen ruilen. Roger [Federer] had vandaag graag willen winnen. Ik ben vier jaar geleden in Peking vroeg uitgeschakeld en weet nog hoeveel zeer dat deed.”

Murray vertelde dat de nederlagen in eerdere finales hem hebben gesterkt. „Ook van het laatste verlies op Wimbledon heb ik geleerd, hoe emotioneel ik toen ook was. Dit soort speciale dingen maakt die zware nederlagen gemakkelijker te verwerken.”

Federer (30) verlaat Londen in de wetenschap dat nog altijd de olympische titel in het enkelspel op zijn erelijst ontbreekt. Hij verloor in 2000 de ‘bronzen finale’ van de Fransman Arnaud di Pasquale, werd in 2004 in de tweede ronde uitgeschakeld en moest in 2008 in de derde ronde passen tegen James Blake. Zeventien grandslamtitels, maar nog eens vier jaar wachten op olympisch goud.