Draghi moet ophouden Dirty Harry te imiteren

President Mario Draghi riskeert een scheuring binnen de Europese Centrale Bank als hij zonder overleg stoere taal blijft gebruiken, stelt Melvyn Krauss.

Stel dat president Mario Draghi van de Europese Centrale Bank in zijn ‘Dirty Harry’-toespraak van twee weken geleden in Londen de marktspeculanten niet had uitgedaagd to make his day door te zeggen: „Binnen ons mandaat is de ECB bereid alles te doen wat nodig is om de euro te behouden. En gelooft u mij, dat zal genoeg zijn.”

Ongetwijfeld zou de geloofwaardigheid van Draghi afgelopen donderdag, toen hij de vergadering in Frankfurt uitkwam, dan nog intact zijn geweest – en misschien wel zijn vergroot. Beleidsmatig heeft de ECB immers juist gehandeld door Spanje, Italië en de andere landen duidelijk te maken dat hun obligaties alleen zullen worden opgekocht als zij zich schikken in het reddingsprogramma van het noodfonds EFSF en instemmen met de gestelde voorwaarden.

Politici onder druk zetten om juist te handelen – dat is wat Draghi hoort te doen. Waar hoognodig aan moet worden gewerkt, zijn Draghi’s communicatieve vaardigheden.

De markten waren er absoluut van overtuigd dat de ECB-president in Londen nooit zo’n toon en bravoure zou hebben gebruikt als hij van tevoren zijn zaken al op orde had. Maar dat had hij blijkbaar niet. Nu proberen de spindoctors van de ECB uit alle macht de zwaar beschadigde geloofwaardigheid van de president bij de markten te herstellen.

Op zijn persconferentie in Frankfurt heeft Draghi niet alleen de markten teleurgesteld, maar ook de Spaanse regering. Die rekende al op een ‘gratis lunch’ van de ECB, die obligaties zou aankopen.

Het is geen toeval dat de Spaanse premier Mariano Rajoy een dag na de vergadering in Frankfurt al bedekt te kennen gaf dat zijn regering misschien toch onder de gestelde voorwaarden in aanmerking zou willen komen voor het EFSF-reddingsprogramma.

Toen de ECB minder bleek te zullen doen dan Draghi een week eerder in Londen sterk had gesuggereerd, besefte Rajoy dat hij en zijn regering meer zouden moeten doen.

Een van de belangrijkste redenen dat de financiële crisis in Europa zo moeilijk blijkt op te lossen, is het profiteren – het gratis meeliften. Onvoldoende maatregelen worden genomen, omdat iedereen wil dat een ander het zware werk doet.

Uit de heisa rond de ECB-communicatie is ook gebleken dat Draghi niet bepaald een collegiale ECB-president is. Hij hield zijn toespraak in Londen zonder enig overleg vooraf met zijn collega’s in de raad van bestuur. Zij waren even verbaasd als iedereen om te horen dat Draghi blijkbaar een belangrijke bladzijde in het ECB-beleid had omgeslagen. Zelfs na de toespraak te Londen verzuimde Draghi te overleggen met alle leden van de raad. De man houdt gewoon niet van uitvoerige raadplegingen – anders dan zijn voorganger Jean-Claude Trichet. Weliswaar was naar verluidt de teneur van de vergadering in Frankfurt beschaafd, maar de onderliggende stemming was: „Dit was eens maar nooit weer.” De tijd zal leren of de 65-jarige Italiaanse vos in staat is zijn streken te verliezen – als hij daar al belang aan hecht.

Dit zou wel moeten. Het laatste wat de financiële crisis rond de euro kan gebruiken, is dat de ECB wordt verscheurd door interne geschillen.

Europa zou duidelijk beter af zijn als Draghi zou ophouden met zijn imitatie van oude ‘Dirty Harry’-films van Clint Eastwood en zich collegialer zou opstellen tegenover zijn ECB-collega’s.

Melvyn Krauss is verbonden aan het Hoover-instituut van de Stanford-universiteit.