Deze buurt is vrij homogeen, en gesteld op privacy

Peter Zoestbergen bemiddelt als vrijwilliger bij buurtruzies. Die komen in alle buurten voor. Foto’s Merlin Daleman

Zelfs in een wijk als deze heb je wel eens overlast. Een achterbuurman draaide tot ’s avonds laat harde muziek. De kinderen konden niet slapen. Een vriendelijk briefje in de bus. Hij kwam de volgende dag excuses aanbieden met een bos bloemen. Nooit meer last gehad.

Zo’n buurt.

De buren van Karin Paauwe en Peter Zoestbergen hebben vroeger ook wel eens geklaagd over hun kinderen. Dat ze te veel schreeuwden in de tuin. Het zijn uitzonderingen.

Peter Zoestbergen is zelfstandig human research manager. Karin Paauwe heeft een praktijk voor coaching en therapie. Ze hebben drie zonen.

Als vrijwilliger bemiddelt hij bij buurtruzies. Die komen in alle buurten voor. Ook in zijn eigen buurt. Al ligt er geen vuilniszak op straat, groeten de buren elkaar vriendelijk op straat en hangen de jongeren zo’n stuk verderop, dat niemand last heeft van optrekkende brommers of autoradio’s.

In zijn buurt gaat het bijvoorbeeld over een schoorsteen die de één wil vernieuwen en de ander niet. Of over geluidsoverlast van voetballende schooljeugd. De oplossing ligt in begrip en erkenning. Als iemand gehoor vindt met zijn klacht, is die al bijna opgelost.

De muren zijn dikker, de huizen groter, de tuinen dieper dan in andere wijken. En dat scheelt veel onmin. Nog belangrijker: in hun wijk wonen dezelfde soort mensen. Autochtoon, goed opgeleid, werkend. Gesteld op privacy. Maar altijd bereid de buurman te helpen. Is de één op vakantie, houdt de ander een oogje in het zeil.

Geen andere culturen. Geen onbeantwoorde vragen, zoals: mag ik als man de buurvrouw nu wel of niet een hand geven? Onbegrip ligt niet voor de hand.