Amy, mijn dochter

Een jaar na de dood van Amy Winehouse kun je vaststellen dat voor haar muzikale nalatenschap goed wordt gezorgd. Er is één postuum album verschenen, Lioness, en dat kun je geen uitmelken noemen – en er is merkbaar met liefde aan gewerkt.

Het valt niet mee om je onaardige gedachten voor je te houden, als je nu overal Amy. Mijn dochter (Bruna, 19,95 euro) in de winkel ziet liggen, een jaar na het overlijden van de zangeres. De opbrengsten gaan weliswaar naar de Amy Winehouse Foundation, die kwetsbare jongeren wil helpen, maar toch vraag je je bij voorbaat al af: moet dat nou?

En als je gaat lezen, blijft die vraag in het achterhoofd zeuren. Het is dapper dat vader Mitch geen ghostwriter in de arm heeft genomen om zijn verhaal te vertellen, maar het is wel te merken: Amy is niet zo best geschreven, sterker nog, het leest als het verhaal van iemand die op onsamenhangende wijze maar door- en doorpraat. Niet tot bedaren te brengen, en dat moet je ook niet proberen, want de bonkige taxichauffeur wekt niet de indruk veel tegenspraak te dulden.

Het is wel een verhaal dat opgeschreven moest worden. Mitch heeft met lede ogen moeten aanzien hoe de roddelpers zich verlustigde aan alle ellende die zijn dochter de laatste jaren van haar leven moest doormaken. En het beeld dat daaruit oprijst, was natuurlijk niet fraai. Van het ene schandaal naar het andere, mislukte concerten, een afgebroken tournee, rampzalige beelden van een wankele, zoekende dochter die verloren staat tussen de geweldige muzikanten die ze om zich heen had verzameld.

Tegenover dat beeld wil vader Winehouse een ander neerzetten. Zelf zingt hij ook en zijn bewondering voor Amy is dan ook niet alleen door vaderliefde ingegeven, maar het belangrijkste is voor hem om iets te laten zien wat de meeste fans van Amy Winehouse niet veel zal interesseren: dat ze een leuke dochter was; dat hij een goeie vader was; dat ze, ondanks alle ruzies, al haar aanstellerijen, alle problemen, het goed met elkaar konden vinden.

Natuurlijk misgunt niemand hem dat, maar moest het uitgegeven worden? Het is een tragisch verhaal, de wanhoop spat van de pagina’s, de frustratie wanneer Amy wéér een gouden kans op een comeback laat mislukken. Zo had ze de opdracht gekregen een liedje voor een James Bond-film te zingen, het ging niet door. Ze kon overal optreden, maar kreeg een hekel aan de ‘Back to Black’-liedjes. Ze liet drugs bezorgen in de kliniek waar ze verbleef en was getrouwd met een man die niets liever wilde dan drugsverslaafde zijn.

Daarover is papa teleurgesteld. En boos, op de roddelpers die al dit soort zaken uitsmeerde. Hij besteedt er zo veel aandacht aan, dat er veel te weinig ruimte overblijft voor het verhaal dat we zouden willen lezen: hoe een mollig Londens meisje een souldiva van de eerste orde werd.