Soms buitengesloten

Het is zover: de sporter heeft zich weten te plaatsen. Het thuisfront volgt de prestaties vaak op afstand. Hoe is dat? Deze week de moeder van zeilers Sven en Kalle Coster.

De vijfde Olympische Spelen zijn het alweer, voor Anne Marie Coster. Haar man Dick zeilde zelf twee keer mee, in 1976 en 1980. Nu doen haar zoons Sven en Kalle voor de derde keer mee: Athene, Peking en nu Londen. Preciezer: de haven van Weymouth. Daarom blijft moeder Coster in principe thuis – „Ik sta niet meer zó in de startblokken als vroeger.”

Tenzij „haar mannen” kans maken op een medaille. „Daar wil ik bij zijn, dat vind ik wel leuk. Ik heb een ticket geboekt en een hotel, voor drie dagen. Áls ze de medal race winnen, wil ik dat niet missen.”

Anne Marie’s man Dick is coach van broers Sven en Kalle, die voor Nederland meevaren in de 470. Ze maken sinds 2010 geen deel uit van de kernploeg, maar vormen een zelfstandig team binnen de Nederlandse zeilploeg. De reden: de broers wilden dat Dick Coster hen zou coachen, terwijl het Watersportverbond hen liever onder een andere coach had gezien. Daar wil Anne Marie Coster verder weinig over kwijt – behalve dan dat ze trots is op alle drie haar mannen, maar vooral op haar man. „Wat hij gepresteerd heeft, vind ik echt bovenmatig. Zoals hij die jongens weer aan het zeilen heeft gekregen. En de rust die hij altijd uitstraalt. Hij doet dat enorm professioneel.”

Anne Marie Coster bemoeit zich niet met de wedstrijdbesprekingen, tactiek of meningsverschillen bij de mannen onderling. Dat heeft ze in de loop der jaren wel afgeleerd, zegt ze. De jongens zeilen van jongs af aan, en Dick begeleidde hen ook al vroeg. „Ik ging dan als moeder mee, en maakte soms opmerkingen over de wedstrijd. Dan zeiden ze ‘hè, mam, bemoei je er niet mee’. En ja, daar hebben ze eigenlijk ook gelijk in. Want ik blijf toch hun moeder. Bij Dick is dat anders. Tuurlijk is hij hun vader, maar tijdens het zeilen is hij echt hun coach. Buitenlanders hebben jarenlang niet eens geweten dat Dick hun vader was. Hij was hun coach, punt.”

Die drie-eenheid is voor Anne Marie niet altijd gemakkelijk geweest, vertelt ze. „Ik heb me in het begin van hun zeilcampagne best vaak buitengesloten gevoeld. En dat maakte me soms verdrietig. Maar een jaar of vier geleden, na de Spelen in China ongeveer, is die knop wel omgegaan. Ik dacht: ze hebben gelijk. Ze bespreken dingen met elkaar, ook emoties, daarin hoef ik niet te delen.” Ze ziet het aan de vriendinnen van Sven en Kalle: die bemoeien zich ook nergens mee. „Wij vormen een soort tweede ring, om die drie mannen heen.”

Hoe fanatiek ze de wedstrijden volgt? „Ik blijf er niet altijd voor thuis, hoor. Ik golf graag, ben veel op pad. En de jongens varen zo verschrikkelijk veel.”

Als moeder Coster wel thuis is, volgt ze haar zoons via internet. Bij grote wedstrijden kan dat vaak met track&trace, een GPS-zender die alle wedstrijdschepen aan boord hebben. „Alles kun je zien: hoe hard ze gaan, welke koers ze varen, de boeien.” Soms gaat dat mis. „Dan hebben ze een chip van de Duitsers of de Fransen aan boord. Zie je ineens twee Duitsers door het veld varen en moet ik twee boten volgen, dat is niet te doen.”

De eerste wedstrijddagen zit Anne Marie nog niet aan de computer gekluisterd: „Aan het begin kan er nog zoveel gebeuren. Shit, ze staan vijftiende, denk je dan. Maar ze mogen de punten van de slechtste wedstrijd altijd aftrekken.” Ze bekijkt online de lijst met scores, een sheet met kolommen vol teams. Daarachter de punten: met aftrek van de slechtste wedstrijd en zonder. „Ja, dan zit ik wel even te rekenen.”

Vier jaar geleden, in de haven van Qingdao, lukte het Sven en Kalle net niet om een medaille te bemachtigen. Ze stonden lang hoog in het klassement, maar werden uiteindelijk gedeeld derde. Daarom zou het natuurlijk wel fantastisch zijn, zegt moeder Coster, als het dit keer wél lukt. „Een bekroning op al het werk.” Maar zij weet ook: de top is sterk. Er zijn wel tien medaillekandidaten. Spannend dus, net als vier jaar geleden. „Die laatste wedstrijd was ik flink van slag. Misselijk van de spanning. Ik zie me nog staan op die pier.”

Annemarie Kas