Brieven

Ander declaratiegedrag in de zorg levert geld op

Klinkhamer en De Kok noemen een paar maatregelen om de onvermijdelijke toename van zorgkosten enigszins af te remmen (Opinie&Debat, 28 juli). Ik noem er nog een, vanuit het veld van de GGZ.

De wijze waarop behandelingen worden gefinancierd met Diagnose-Behandel-Combinaties (DBC’s) stimuleert ons in de GGZ om zo hoog mogelijk te declareren voor zo min mogelijk gewerkte uren. Dat lukt heel goed, want ons financieringssysteem verdeelt het werk in staffels (bijvoorbeeld tussen 800 en 1799 minuten). Zo’n systeem stimuleert ons, nadat wij 800 minuten met een patiënt hebben gewerkt, om een behandeling snel af te ronden, want de eerstvolgende 999 minuten zullen niet meer vergoed worden. Wat doen wij dus als we slim willen zijn? Wij zorgen dat we een behandeling gunstig afbreken. Net boven een staffelgrens is ons uurtarief maximaal, net eronder is het minimaal.

Het probleem komt echter van twee kanten. De overheid heeft gemeend dat dit gestaffelde tarievensysteem noodzakelijk is. Zo krijgen we een gezondheidsmarkt in vage producten. De DBC’s, bedoeld als handelswaren, zijn in wezen financiële derivaten met een onduidelijke relatie tot de onderliggende waarde.

Zonder deze schimmige derivaten, en zonder het bijbehorende ‘handige’ declaratiegedrag, zou een gezondheidsmarkt veel geld kunnen uitsparen. Stop dus met die gekke staffeling.

Arno Goudsmit

Psychotherapeut en directeur van een kleine instelling voor psychotherapie, Maastricht

Inspecteur Lund kan best een autist zijn

Huisarts Willem de Jong bedoelt het goed (Opinie&Debat, 28 juli), maar suggereert in zijn brief ter verdediding van het vermeend autistische (NRC Handelsblad, 21 juli) personage van inspecteur Sarah Lund uit tv-serie The Killing dat autisten niet tot compassie in staat zijn.

Dit is een achterhaald en helaas hardnekkig misverstand. Je zou hooguit kunnen stellen dat Lund als een wat te stereotype clichéautist is neergezet. Gelukkig mogen huisartsen noch journalisten de diagnose stellen.

Hester Schaaf

Haarlem

Die elitegroepen zonder subsidie zijn niet zielig

Kranten worden erover vol geschreven. Die zielige orkesten, theaters, festivals en dergelijke die geen of minder subsidie krijgen.

Ze zijn allemaal voor de elitegroepen, die van hun riante pensioenen en bonussen zelf wel de kosten kunnen betalen voor toneelgezelschappen, beeldende kunst, balletgroepen en wat dies meer zij.

Hoe zit het met de belabberde situatie van mensen in verpleeghuizen, in andere zorginstellingen, of met de situatie van werknemers in het onderwijs of bij de politie of ambulancezorg?

Wat mij betreft is het: kunstsubsidies, exit!

Gewoon betalen voor het product dat je geboden wordt. En als er niet voor betaald wordt, heeft het kennelijk geen bestaansrecht.

Pim P. Stegenga

Arnhem