Wat Kromo geeft, pakt Nieuwsuur ons weer af

Eindelijk komt Nederland een beetje in een oranjestemming. Ranomi Kromowidjojo sprak gisteren de verlossende woorden. „Alsjeblieft Nederland, hier is-ie dan.” Ze won de 100 meter vrije slag, maar toonde de camera van de NOS veel meer dan een gouden medaille. Hier werd met één briljante zin een verloren EK en een teleurstellende Tour goedgemaakt. Alsjeblieft Nederland. Hier is het cadeautje waar je al die tijd op hebt zitten wachten.

Eén aspect aan de Olympische Spelen vind ik echt briljant: het is het enige internationale sporttoernooi met wingarantie. Dankzij de belachelijke hoeveelheid medailles wordt uiteindelijk elk land wel getrakteerd op een Ranomi Kromowidjojo-ervaring. Ga maar na. De eerste week alleen al werden er 285 medailles uitgereikt. Dat zijn er gemiddeld 41 per dag.

Helaas gaat de euforie in het buitenland grotendeels aan ons voorbij. Het is namelijk een grove misvatting dat je de Olympische Spelen zou kunnen ervaren. Verreweg de meeste aardbewoners volgen de Spelen via een nationaal televisiekanaal. En omdat er te veel disciplines zijn om tegelijk uit te zenden, zijn de Olympische Spelen van België een totaal andere aangelegenheid dan de Olympische Spelen van Nederland. Ik keek deze week af en toe naar de Spelen op Canvas en ik zag kanoën en tennis. Niks van meegekregen als ik op Nederland 1 was blijven steken.

Enfin, ons nationale zelfbeeld kreeg gisteren een flinke boost op Nederland 1. Dat we een opkikker konden gebruiken, blijkt wel uit een item één zender verderop, waarin onze nationale identiteit vakkundig werd afgebroken.

Bij gebrek aan actualiteit bedacht Nieuwsuur de zomerserie ‘Groeten uit Nederland’. Het programma gaat op zoek naar de Nederlandse identiteit op plekken die volgens buitenlandse toeristen kenmerkend zijn voor Nederland. De grap is dat het toeristische beeld van Nederland niet blijkt overeen te komen de werkelijkheid. De Amsterdamse grachtengordel, die parel van het land, wordt ontsierd door stinkende rondvaartboten en lawaaiige dagjesmensen. Het jongetje Hans Brinker, symbool voor onze strijd tegen het water, vergeten we te eren. En rond het Drielandenpunt, dat symbool zou moeten staan voor openheid, blijken de Hollanders nog banger voor buitenlanders dan aanhangers van de Gouden Dageraad. ‘Groeten uit Nederland’ is een pijnlijke, maar ook wat ver gezochte deconstructie van ons nationale zelfbeeld.

Maar maak je geen zorgen. We hebben altijd nog de Spelen.

Reinier Kist verving deze week Hans Beerekamp.