Nu nog succes bij de meisjes

Voor de tiende keer uitleggen dat hij geen misbruikslachtoffer is. Grappend over zware zaken, ontdekte Stefan Pop (26) zijn talent. De try-out van zijn nieuwe voorstelling is morgen in het Vondelpark.

In de theatervoorstelling van cabaretier Stefan Pop (26) zit een stukje waarin hij in de Albert Heijn voor de schappen van de eenpersoonsmagnetronmaaltijden staat. Er ligt er nog één. En naast hem staat een prachtige vrouw, ook uit op die maaltijd. Pop aarzelt voor een moment, en gaat dan tot actie over. Hij wendt zich tot de vrouw en stelt voor om samen te gaan eten, in plaats van allebei alleen. Ze bloost, stemt toe en gaat mee. „We gingen batsen.”

Maar in het echt doet hij dat niet. Wel voor de eenpersoonsmaaltijden staan, dat wel. Maar het meisje spreekt hij niet aan. „Het is supersimpel om te doen, maar toch doen we het niet. Doe ik het niet”, zegt Pop, terwijl hij een kom yoghurt met honing wegwerkt in de koffiezaak onder zijn huis in de Pijp in Amsterdam. „Dat probeer ik mezelf te vertellen in die voorstelling. Ik ben heel impulsief, maar niet in die kleine persoonlijke momenten. Daar zou meer originaliteit en risico in moeten zitten.”

Dat zit wel in zijn carrière. In april zette Pop zijn eerste avondvullende programma Popaganda op YouTube. Gewoon gratis, als eerste Nederlandse cabaretier. En eerder ging hij op de bonnefooi naar de Verenigde Staten om op te treden. Dat idee kwam toen de loodgieter een cv-ketel kwam vervangen. Pop: „De essentieelste gebeurtenis die week. Toen dacht ik: dit is de allerslechtste anekdote ooit. Stel dat ik later aan mijn kinderen moet vertellen: ‘nou, toen papa 22 was, heeft hij een cv-ketel laten vervangen’. Er moest iets spannends gebeuren. Dus kocht ik een ticket naar Amerika. Niet omdat ik vond dat ik goed genoeg was, ik dacht: fuck it, ik probeer het gewoon.”

In San Francisco, Los Angeles en New York blufte hij zich alle grote comedyclubs in. Met succes. „Ik was commercieel wel interessant. Ze boeken daar ook altijd een vrouw, een Jood en een zwarte gast. Daar past een Amsterdammer prima tussen.”

Pop spreekt vrolijk en ontspannen, met studentikoos aandoende warrigheid. Dat doet hij ook tijdens zijn voorstellingen. Hij leert zijn tekst niet uit het hoofd, maar fladdert om zijn grappen heen. „Ik ben altijd zoekende als ik iets wil zeggen, spelenderwijs op zoek naar grappen. Daardoor is elk optreden anders.”

Dat pakt meestal goed uit, maar niet altijd.

„Als je de tekst woord voor woord kent, kun je hem brengen in elke situatie. Dan ben je minder afhankelijk van je eigen pieken en dalen.” Een dal had Pop twee maanden geleden. Het laatste optreden van zijn tournee, in Den Bosch, verliep volgens hem rampzalig. Zijn drukke schema – met twee tournees en schrijfwerk voor satireprogramma Dit was het nieuws – speelde hem parten. „Ik had het gewoon even niet, het ging helemaal verkeerd. Dat vond ik echt vreselijk vervelend.” Hij besloot direct daarna – „Fuck it” – om een maand in Azië door de jungle te trekken. Escapisme, noemt hij het zelf.

Afgelopen maandag trad hij voor het eerst weer op, met een nieuw programma. „Dat ging goed. Ik was echt heel blij.” Hij lacht opgelucht. De energie is weer terug.

In zijn nieuwe show, Mijn blauwe periode, wil Pop vooral persoonlijker zijn. Meer risico nemen. Zoals vertellen hoe hij eigenlijk cabaretier is geworden. „Dat is eigenlijk een naar verhaal. Ik zat vroeger in een voetbalteam waarvan de trainer enkele jongens had misbruikt. Mij niet, maar ik werd daar constant naar gevraagd. Ik werd er gek van.” Hij bouwde een act om de uitleg dat hij juist niet was misbruikt. „Dat ik te lelijk was, ofzo. Na een tijdje vroegen mensen keer op keer naar het verhaal, puur om mijn grappen erover te horen.” Met dat repertoire werd hij cabaretier. Toen hij op zijn vijftiende auditie deed bij Comedy Train vertelde hij twintig pedofielengrappen. „Het begon toevallig met een zwaar onderwerp, maar het had best een hele andere aanleiding kunnen hebben. Een val van een schommel ofzo.”

Hij studeerde een tijdje geneeskunde, Spaans, filosofie en cultuurwetenschappen. „Meer om overdag iets te doen te hebben” – dat hij komiek wilde worden, stond vast.

Pop is graag alleen. Het voelt natuurlijk om ’s avonds voor driehonderd mensen op te treden, zonder die dag een volzin te hebben uitgesproken. Vlak voor elke show slaapt hij even. Om zijn gedachten te verzetten, het moment voor zichzelf te hebben. „Als ik het podium opga, ben ik meestal net vijf minuten wakker. Daarom praat ik misschien zo losjes. Voor dit interview ben ik gewoon even in bad geweest.”

Op zijn website waarschuwt hij dat je hem voor interviews of tv-programma’s niet hoeft te benaderen. Hij houdt er niet van. Ook over dit interview moest hij even nadenken. „Ik ben niet publiciteitschuw, maar ik vind het niet interessant. Daarom heb ik mijn show online gezet. Dan kunnen mensen zélf kijken wat ze ervan vinden, en of ze meer willen zien. Ik wil me niet opdringen. Maar voor mijn bekendheid is dat niet per se goed.” Een uitnodiging voor De Wereld Draait Door wees hij ooit af ten faveure van een optreden voor twaalf mensen in het gehucht Jisp. Pop, grijnzend: „De organisator daar zei: ‘je had prima kunnen afbellen, dan hadden we het gewoon morgen gedaan. Had jij naar DWDD gekund, en ik waarschijnlijk meer kaarten verkocht.’ Maar daar had ik gewoon geen zin in. Ik wilde naar Jisp.”

Impulsief dus. Maar in de kleine, persoonlijke momenten wil hij dat nog meer worden. Zoals dat meisje aanspreken in de supermarkt. Of nee, hij heeft voor zijn nieuwe show een beter idee. „Als ik een mooi meisje zie parkeren, dan plak ik een briefje op haar auto: ‘Sorry voor de kras’ met daaronder mijn telefoonnummer. Dan belt ze – heb ik meteen haar nummer – en dan zeg ik: ‘Ik zit verderop op het terras. Kom je een drankje doen? En er zit geen kras op je auto. Die zit op mijn ziel.’”

Morgen staat Stefan Pop met een try-out van zijn show Mijn blauwe periode in het openluchttheater van het Amsterdamse Vondelpark. 20.30 uur, toegang gratis.