JeugdOrkest markant en subtiel

JeugdOrkest Nederland, o.l.v. Jurjen Hempel, met Nino Gvetadze, piano. Gehoord 2/8 Concertgebouw.

Het amateurmuziekleven in Nederland is springlevend. Dat bewezen de grotendeels nog schoolgaande leden van het JeugdOrkest Nederland gisteren op een gedreven zomerconcert in een uitverkocht Concertgebouw.

Voor veel fraaie momenten zorgde het orkest in het Tweede Pianoconcert van Rachmaninov. Prachtig bewogen was de strijkersinzet in het eerste deel, ontroerend delicaat de orkestrale inleiding van het Adagio.

De Georgische pianiste Nino Gvetadze (1981), bij het Nederlandse publiek welbekend sinds haar succes op het Franz Liszt Concours 2008, maakte indruk met een fraaie klank en buigzame, subtiele fraseringen. Wel speelde zij introvert en bescheiden, waardoor zij niet alleen vaak door het orkest werd overstemd, maar bovendien op Rachmaninovs meest meeslepende momenten niet genoeg intensiteit bereikte.

Het concert opende met het opdrachtwerk Nerve van de Nederlandse, van oorsprong Cypriotische componist Yannis Kyriakides (1969). Statische, ultradissonante klankblokken worden hierin begeleid door springerige videoteksten over het thema zenuwen. Ondanks het ‘concept’ schoot het stuk echter te kort door eenvormigheid en geringe expressiviteit. Ook het idee het slot te laten overlopen in de openingsmaten van Rachmaninovs pianoconcert was wel leuk bedacht, maar muzikaal weinig werkzaam.

Tsjaikovski’s razend moeilijke Symfonie Pathétique (1893) was nog erg hoog gegrepen, wat resulteerde in een vaak grove, ongebalanceerde klank. De gratie van het Adagio en de doorleefde doodsbespiegelingen in de Finale kwam dit niet ten goede. Een minder veeleisend werk had de kwaliteiten van Nederlands beste scholierenorkest pas echt laten stralen.