Unheimische details over de verkoop van de nier van Vera

Duitse opiniebladen brengen in de zomer geen luchtige edities, maar degelijke artikelen over orgaanhandel, de Piratenpartij en de invloed van nieuwe media.

Geen extra dicke Sommer-Doppel-Ausgabe waarmee je twee weken moet doen, nee, de hele zomer door brengt Der Spiegel gewone degelijke edities uit. (Eat that, Vrij Nederland en Elsevier en De Groene Amsterdammer!)

Het blad covert met een akelig verhaal over de handel in menselijke organen. Een Russische uit Israël, Vera Schewdko, wier portret op de omslag staat, verkocht een nier à 8.100 euro, die vervolgens door een doodzieke Duitser, de 74-jarige Walter (geen achternaam) werd gekocht – en die zijn leven redde – à 81.892,72 euro. Voor iemand was dat kassa.

De twee zijn ten prooi gevallen aan, zoals Der Spiegel het noemt, „der Organmafia”. Die wist Vera (middels een flyer op het busstation van Tel Aviv in Israël) en Walter (die een ‘orgaanbemiddelaar’ belde, die hij op tv had gezien) bij elkaar te brengen. In Pristina, bij een Turkse arts in een kliniek die eigendom is van een Duitser. Een voorbeeld van wat volgens het blad een miljardenmarkt moet zijn. De pijlen van Der Spiegel zijn gericht op de Organmafia; niet op Vera en Walter. Zij zijn slachtoffers.

In het vrij lange, zakelijke verhaal staan details die unheimisch overkomen. Vera vertelt over de autorit van het vliegveld van Pristina naar de kliniek: een lange tocht, over een weg die op het laatst niet geasfalteerd was. Eindpunt: ‘Klinika Gjermane’, aan de rand van een industrieterrein.

In Duitsland is deze week ophef ontstaan over een donorschandaal in een ziekenhuis in Göttingen. Ook daarover schrijft Der Spiegel, in een aansluitend stuk over de praktijken van de Göttinger chirurg O.

Der Spiegel sprak verder met een politicus van de Piratenpartei, fractievoorzitter in deelstaat Saarland. De Nederlandse Piratenvariant doet mee aan de Tweede Kamerverkiezingen. Het beeld rond de partij is er een van chaos en onprofessionaliteit, schrijft het blad. Na een reeks debatten over religieuze besnijdenis, kwam de partij „eindelijk” tot een standpunt: ze is voor een strikte scheiding tussen kerk en staat. Er kwam geen persbericht (dat is nog niet per se onprofessioneel), wel een tweet van een van de Piraten-politici: „Ik zou mijn voorhuid trouwens erg missen. Is zeer praktisch bij het masturberen zonder glijmiddel enzo, en ook zeer gevoelig.” Ok dan.

De partij heeft geen beginselprogramma, beslissingen worden middels internetdiscussies genomen. Niet effectief. Wel lekker progressief zou je denken. Nee, ook niet. Volgens Der Spiegel is de partij in de kern conservatief, opgericht omdat de leden zich bedreigd voelden in hun vrijheid op het web. „De Piraten wilden iets bewaren, niet iets veranderen.”

En natuurlijk aandacht voor de „Euro-Krise”, Zuid-Europa dus: Spanje, Italië, Frankrijk (dat voor de Duitsers ook ‘Zuid-Europa’ is). Deze week Spanje, met veel economische ellende en een lichtpuntje: het Spaanse modemerk Mango, dat het ondanks alles best goed doet (met foto’s van Mango-modellen Scarlett Johansson, Kate Moss en Penélope Cruz – over lichtpuntjes gesproken). Ook in concurrent Focus aandacht voor Spanje, en de andere ‘miljardenontvangers’ binnen de EU: Griekenland, Cyprus, Ierland, Portugal. Geen Mango, wel de voors en tegens van een vertrek van die landen uit de euro. Raus oder aus. Geht auch Spanien pleite?

Focus’ coververhaal gaat over vriendschap. Die 184 Facebook-vrienden die u heeft, zijn dat wel echt vrienden, zo vraagt het blad. Nee, natuurlijk niet. Stop daar toch eens mee, met denken dat Facebook-vrienden mensen zijn met wie je een hechte vriendschap onderhoudt. Een stuk met zo’n matig begin is het lezen eigenlijk niet waard.

Een zinniger opmerking over sociale netwerken en internetgebruik komt van Manfred Spitzer, hoogleraar economie, die een conservatief betoog houdt over de kwalijke invloed die de nieuwe media op ons hebben. Hij vertelt van een rondetafelgesprek over het onderwerp met andere experts. Tijdens zijn referaat twitterde een van hen: „Spitzer demoniseert de media.” Overduidelijk geen expert, stelt Spitzer, want „als experts samen om de tafel zitten om een probleem op te lossen, dan praten ze met elkaar”, in plaats van „al blatend laster te verspreiden in een anonieme gemeenschap”.

Ik weet niet precies welke conclusie we uit Spitzers betoog moeten trekken. Alles wordt alleen maar slechter, dat komt het meest in de buurt.