Muzikale vrienden met lef

The Flaming Lips: The Flaming Lips And Heady Fwends ****

pop

The Flaming Lips uit Oklahoma City rammelen al bijna dertig jaar aan de fundamenten van conventionele popmuziek. In hun beginjaren organiseerden ze kakofonische evenementen op parkeerplaatsen waarbij ze cassettes uitdeelden die simultaan op tientallen autoradio’s werden afgespeeld. Hun meest radicale album, Zaireeka (1997), bestond uit vier disks die tegelijkertijd afgespeeld moesten worden, met desoriënterend en telkens ander resultaat. Het succes van toegankelijker popsongs als She don’t use jelly en Do you realize? werd als opstapje gebruikt voor nieuwe experimenten, zoals het Heady Fwends-project waarbij ze de afgelopen twee jaar elke maand een nieuw muziekstuk opnamen met gastmuzikanten.

Om tot een ‘head’ (kopstuk, maar ook: gebruiker van geestverruimende middelen) in de vriendenkring van The Flaming Lips te worden, moet een artiest lef tonen. Dat leverde al een controverse op toen zanger Wayne Coyne een ruwe versie op internet plaatste van de video met Erykah Badu bij hun elektronisch opgepimpte cover van Roberta Flacks The first time ever I saw you face. Daarin was nogal wat meer uitdagend naakt van Erykah en haar zus Nayrok te zien dan bedoeld. Nieuwswaardig was ook de vinylversie die op Record Store Day in kleine oplage verscheen, waarin echt bloed van sommige van de meewerkende artiesten was verwerkt. The Flaming Lips eisen bloed, zweet en tranen van hun muziekvrienden.

Tame Impala en Edward Sharpe & the Magnetic Zeros wentelen zich vrij comfortabel in de psychedelische contreien van hun eigen oeuvre. Maar Nick Cave is bijna onherkenbaar als de stem uit de onderwereld in het elektronische web van You man? Bon Iver stapt uit zijn comfortabele folksfeer in het roboteske Ashes in the air en Jim James van My Morning Jacket laat zich een computerstem aanmeten in That ain’t my trip. Popster Kesha drukt haar stempel op de snerpende wekkerradiomuziek van 2012 (you must be upgraded). Yoko Ono is in het tekstarme Do it! vooral symbolisch aanwezig, als icoon van eerder experimentalisme in de popmuziek.

Bij elkaar levert het een verrassend coherent album op, dat ook zonder de vocalen van Wayne Coyne het stempel van The Flaming Lips draagt als een band die goud kan delven door buiten de gebaande paden te treden.