Jonge Ott overstemt zichzelf

Alice Sara Ott, piano. Gehoord: 31/7 Concertgebouw Amsterdam.

Hoge verwachtingen kunnen gevaarlijk zijn. De Duits-Japanse pianiste Alice Sara Ott stamt uit 1988, maar brengt al drie jaar cd’s uit bij het prestigieuze platenlabel Deutsche Grammophon. Haar invalbeurt in Londen voor een zieke Lang Lang was naar verluidt legendarisch, en ook haar interpretatie van Chopin wordt geroemd.

Wellicht was ze in de Kleine Zaal van het Concertgebouw tijdens de Robeco Zomerconcerten niet op haar best. Mozarts Variaties op een menuet van Duport werden netjes en helder gespeeld. Des te schokkender klonk de overgang naar Schuberts Sonate D.850, waar Ott in een hyperromantisch tumult ontbrandde. Het leverde spannende momenten op, maar net zo vaak leek ze zichzelf te overstemmen.

De variaties die ze binnen de ritmiek aanbracht, deden soms gekunsteld aan. Het scherzo werd een wat modderige volksdans.

Ott is niet het type pianist dat het rauwe karakter van Moesorgski’s Schilderijententoonstelling onnodig oppoetst. Fel en enerverend spel werd echter te weinig in balans gebracht met ontroerde verstilling, of huivering zoals je die in het deel Catacombae wil horen.

In technisch opzicht stond ze net niet boven de meest veeleisende passages. En spelen met blote voeten garandeert nog geen subtieler pedaalgebruik.