Ik kan niet met mijn naam en foto in de krant. Te gevaarlijk

Lesbienne (25) uit Bosnië-Herzegovina, is studente en activist.

„Homoseksualiteit is in Bosnië-Herzegovina niet verboden bij wet, maar de situatie is complex. De autoriteiten doen weinig om ons te beschermen. Aangiftes van geweld tegen homoseksuelen worden nauwelijks behandeld, terwijl dat geweld vaak voorkomt. Een goed voorbeeld is wat vier jaar geleden tijdens het Q-festival in Sarajevo gebeurde. Dat is een klein festival voor homo’s, dat wreed werd verstoord door een groep mannen. Ze bekogelden de festivalbezoekers met stenen. Veel mensen raakten gewond, sommigen zwaar. De daders werden niet vervolgd.

„Lesbienne zijn in Bosnië-Herzegovina betekent elke dag een gevecht leveren. Discriminatie, uitsluiting, geweld, gebrek aan begrip en bedreigingen komen veel voor. Dat is de reden dat ik mijn verhaal niet kan vertellen onder mijn eigen naam en met een foto. Het kleinste gerucht kan al grote gevolgen hebben voor mijn veiligheid.

„Maar mijn boosheid over het onrecht dat ons wordt aangedaan, is groter dan mijn angst. Dat geldt voor ons allemaal van Okvir, onze homobelangenvereniging. Wij zijn klein, tellen acht leden, maar hebben een grote aanhang. Onze prioriteit is deze groepen elkaar te laten ontmoeten in veiligheid. Alles draait om veiligheid. Iets als het homohuwelijk is nog niet eens aan de orde.

„We zijn een getraumatiseerd land. De oorlog en de etnische scheiding domineert onze samenleving nog altijd. Mensen denken in hokjes. En het zijn de politici en de religieuze leiders die dit gedachtengoed voeden. Onze strijd is daarom breder dan alleen voor homo-emancipatie. We strijden tegen het etnisch nationalisme, we zijn anti-militaristisch en tegen geweld. We hebben nog een lange weg te gaan.”