Hij heeft me elke kans op geluk ontnomen

Niemand zegt meer hoe het moet in de liefde. Je maakt je keuzes zelf. Maar welke dan? En wat doe je als je geen keuze hebt? Vandaag: de liefde van een vrouw (23) die op haar zestiende is verkracht. Ze wil graag anoniem blijven.

‘Als kind was ik hartstikke verlegen. Ik dacht dat liefde iets was wat naar je toe zou komen. Ik dacht dat liefde iets puurs, onvoorwaardelijks was dat je opeens zou raken, als donderslag bij heldere hemel.

Het gebeurde toen ik zestien was. Ik zat op een sportvereniging en er zat ook een man van 36 bij de club. Dat was hem. Achteraf denk ik dat hij heel bewust steeds meer toenadering tot mij zocht. Ik kon het wel goed met hem vinden. Een prototype nette man. Vader van drie kinderen. Getrouwd. Villa, zwembad, oprijlaan. Op een gegeven moment vertelde hij me dat hij ging scheiden. Toen heeft hij een appartementje gezocht om na te denken. Vlakbij de sportclub.

Ik zag er al volwassen uit. Ik had borsten en alles. Ik kan me voorstellen dat het niet makkelijk was om in te schatten hoe oud ik was, maar hij wist het wel. Hij had bovendien twee dochters.

Hij gaf een housewarming, zei hij, en nodigde me uit. Hij had het gepland op een vrijdag, expres. Op vrijdag had ik dansles en dus kon ik niet, vertelde ik hem. Hij zei: kom anders gewoon eerder, er komen meer mensen vroeg. Dat vond ik goed.

Ik kwam daar en er was niemand. Achteraf denk je, ik had weg moeten gaan. Maar ik zag hem toch een beetje als vriend, dus ik dacht er niets van. We hadden best een vertrouwensband. Hij vertelde over zijn problemen. Dat vond ik wel interessant. Dat zo iemand, zo’n volwassene, dat met me deelde.

Hij duwde me op het bed. Ik was volledig van de kaart. Hij probeerde dingen. In het begin gebeurde er niet zo heel erg veel. Hij probeerde wel wat, maar ik riep ‘nee’ en verweerde me. Hij stopte en daarna verstijfde ik.

Ik weet niet hoe lang ik op dat bed heb gelegen.

Heel lang was dat het enige dat ik me kon herinneren. Sterker nog, in eerste instantie herinnerde me ik helemaal niets. Dat kwam pas na een maand of drie. Ik kreeg toen een vriendje en toen ik daar voor de tweede of derde keer mee naar bed ging, merkte ik dat ik heel erg gespannen was. Ik voelde weerstand. Toen kwam het helemaal terug, maar alleen tot dat moment. Tot de eerste tien minuten of zo. Dat is ook het verhaal dat ik tegen een paar vrienden en vriendinnen heb verteld. Pas na twee jaar kreeg ik flashbacks.

Dit is wat er gebeurde. Hij was sterk. Een beer van een vent. Probeer daar maar iets tegen te doen. Ik lag daar dus in shock in bed. En hij ging door. Het heeft toen wel even geduurd voordat mijn afweermechanisme op gang kwam. Toen ben ik heel hard gaan schreeuwen en meppen, schoppen. Maar dat werd op een gegeven moment heel erg link, want hij ging geweld gebruiken. Haren trekken. Hij gooide mij tegen een glazen tafel vlakbij het bed. Gebroken glas. Bloed. Het was verschrikkelijk gewelddadig en pijnlijk. Er is een moment dat ik besloot om op te houden met terugvechten, het meest moeilijke moment om aan terug te denken. Toen heb ik hem maar zijn gang laten gaan in de hoop dat hij zou bedaren.

Hij werd rustiger.

Het was inmiddels een enorme bende. Weet je, zei ik tegen hem, ik loop naar de badkamer en dan maak ik me schoon. Maar naast de badkamer was de deur en ik ben toen snel weggegaan. Op de fiets. Thuis rende ik meteen naar de badkamer. Mijn moeder had me binnen horen komen en vond het wel raar dat ik meteen naar boven ging, maar ik zei dat ik ongesteld was geworden en me even ging omkleden.

Wat er allemaal gebeurd is, het hele verhaal, dat heb ik pas twee jaar later teruggekregen. Dat kwam omdat ik dat vriendje dat ik toen had weer zag en ik me realiseerde dat hij dit allemaal niet wist.

Voor die man had ik maar één vriendje gehad, met wie ik slechts een beetje klungelig geprobeerd heb naar bed te gaan. Mijn eerste ervaring kwam dus van hem. Omdat ik zo jong was, ga je er van alles aan koppelen. Dat maakt liefde daarna moeilijk. Is dit normaal? Gedraag ik me anders? Dat vond ik heel lang heel moeilijk. Ik was bang dat iemand aan mij zou merken dat er iets met mij was gebeurd.

Ik heb het mijn ouders nooit verteld. Dat vind ik heel erg moeilijk. Maar ik wist zeker dat ze het niet aan zouden kunnen. Nu gaat het ondertussen goed met mij. Ik ga verder met mijn leven. Misschien dat ik het ze een keer vertel als ik mijn leven echt op orde heb, als ik kinderen heb bijvoorbeeld. Als ze kunnen zien dat het goed gaat met me.

Wraakgevoelens heb ik niet. Dat klinkt misschien gek als iemand je dit heeft aangedaan, maar je kan niet de rest van je leven iedere ochtend wakker worden met de vraag hoe het diegene vergaat en wat je kan doen om zijn leven zuur te maken. Zoiets verteert je. Wel vind ik dat ik meteen naar het ziekenhuis en de politie had moeten gaan. Daar heb ik spijt van. Maar ik kon daar toen totaal niet logisch over nadenken. Het hele verhaal kwam ook pas zo laat naar boven. Nu is dat te laat.

Bovendien, behalve twee kleine littekens heb ik geen bewijzen, het is zijn woord tegen het mijne. Ik zou hem ook niet graag in de rechtzaal tegenkomen, maar als ik hoor van andere slachtoffers die aangifte doen, vind ik dat ik ook moet getuigen. Om hun verhaal kracht bij te zetten. Waarom ik mijn verhaal hier dan toch vertel? Ik wil delen dat als je zoiets mee moet maken het wel weer lukt om verder te gaan met je leven. En de liefde. Hoe moeilijk dat in het begin ook lijkt.

Ik heb hem nog gezien, god weet waarom, maar ik ben bij de sportvereniging gebleven, en toen ik hem een keer alleen sprak, vroeg ik hem of hij wel wist wat hij mij had aangedaan. Je hebt me elke kans op geluk ontnomen. Hij reageerde niet. Hij zweeg. Korte tijd later is hij naar het buitenland vertrokken. Ik heb hem nooit meer gezien.

Hoe ga je verder met je leven? De liefde? Ik huilde veel. Of ik kon ineens een paar maanden lang heel serieus zijn. Niet drinken en zo. Of ik deed ineens heel stoer en sloot mezelf emotioneel totaal af.

Ik heb ook een periode gehad dat ik veel experimenteerde. Net na de verkrachting heb ik mezelf een hele tijd erg afgesloten voor seks, maar zo rond mijn achttiende besloot ik om te kijken of ik liefde en seks kon scheiden. Ik sprak met een vriendje af om een seksrelatie te hebben. Hij was een enorme lieve, respectvolle kerel. Hij wist ook wat ik had meegemaakt – niet alles maar wel veel – en hij heeft me opnieuw laten ervaren hoe seks ook kan zijn. Uiteindelijk kwam ik er ook achter dat ik zo’n friends-with-benefits-relatie niet wilde, maar ik ben wel heel erg blij dat ik heb gedaan.

Ik heb ook een keer een heel serieus vriendje gehad. Een conservatieve jongen. Ik was best wel heel vrij, ik was gewoon eerlijk. Ik zei wat ik wel en niet lekker vond. Ik vroeg hem: wat vind jij nu lekker? Hij zei: weet ik veel. Hij kon daar helemaal niet over praten. Ik trok dat niet. Het is voor mij heel belangrijk dat je mag genieten en dat je erover praat. Hij vond dat ik hem te veel pushte. Nou, dat vond ik natuurlijk erg om te horen. Toen was het uit.

Ik heb nooit een gulden middenweg gekozen, maar ik dook altijd verschillende kanten op. Al denk ik dat ik alsnog dezelfde weg heb bewandeld als ieder ander.

Ik heb nu een oudere vriend. Hij is in de veertig, maar de meeste mensen schatten hem jonger. Misschien is hij het. De man bij wie ik wil blijven.

We zijn anderhalf jaar samen. Sinds die tijd heb ik last van mijn rug waardoor ik soms bijna niet meer kan bewegen. Het is lastig om te vrijen. Ik kan niet alle standjes doen die ik wil doen. En juist dat is een probleem voor mij. Als ik iets anders moet doen dan ik eigenlijk wil, voel ik me daar heel rot bij. Dat zal met de verkrachting te maken hebben, die pijn. Met pijn kun je niet zijn wie je bent. Ik denk dat mijn lijf daar op reageert. Ik word er gek van.

Dat is een levensles: je moet niet denken dat het voorbij is. Als het goed met me gaat komt er een terugslag.

Ik heb nu een hele lieve vriend en ik denk veel na over de liefde en seks, maar vind het niet makkelijk om een relatie te hebben. Ik vind iets al snel een ruzie en daar moet ik aan wennen. Ik kan niet zo goed tegen discussie. Misschien zit dat sowieso in me. Ik ben ook vaker weggegaan toen we ruzie hadden. Toen ik laatst weer eens mijn spullen pakte zei hij: ‘O, je gaat weer?’ En hij liet me gaan. Toen ben ik de hoek om gefietst, besefte ik hoe stom ik deed en ben teruggegaan. Ik denk dat dat de laatste keer is dat ik ben weggegaan.

Misschien geeft het leeftijdsverschil mij juist ook wel rust, iemand met wat meer ervaring die niet zomaar schrikt van een heftig verhaal of wat emoties.

De verkrachting heeft veel invloed gehad op hoe ik naar de liefde kijk. Mijn naïviteit is weg. Ik ben jong oud geworden, dat vind ik erg. Maar het heeft ook goede kanten. Ik wist sneller wie ik ben. Ik durf te leven, ik durf fouten te maken. Daardoor heb ik misschien meer pijn, maar mijn geluk is ook intenser.”

In deze interviewserie praten mensen over hun verwachtingen en teleurstellingen in de liefde. Wil je meewerken aan deze serie? Mail dan naar next@nrc.nl