Even gehaat als Dutroux

De ex-vrouw van Marc Dutroux komt vervroegd vrij. Ze hielp het Belgische ‘monster’ met het ontvoeren van zes meisjes en liet twee meisjes verhongeren.

Kinderverkrachter en moordenaar Marc Dutroux is in België het ‘monster’, zijn ex-vrouw Michelle Martin (52) de ‘meeloper’. Maar dat maakt haar bij de nabestaanden en het publiek niet minder gehaat.

Haar vervroegde vrijlating, waartoe de rechtbank in Bergen vanochtend besliste, leidde meteen tot heftige reacties. „Michelle Martin is even erg als Dutroux”, zei de vader van Eefje Lambrecks uit Hasselt die in de jaren negentig door Dutroux werd ontvoerd en vermoord. „Zij heeft de meisjes laten verhongeren toen ze wist dat ze in de kelder zaten.”

Martin, in 2004 veroordeeld tot dertig jaar cel, probeerde al vier keer eerder om vervroegd vrij te komen. Vorig jaar lukte dat bijna, maar op het laatste moment wilde het klooster in Frankrijk waar ze zou gaan wonen, haar toch niet hebben. Nu zou ze onderdak hebben gevonden in een klooster in de Belgische provincie Namen.

In het proces tegen haar probeerde Martin zichzelf neer te zetten als een vrouw zonder eigen wil: in eenzaamheid opgevoed door een dominante moeder, met een groot schuldgevoel omdat zij de oorzaak zou zijn geweest van het verkeersongeluk waarbij haar vader omkwam. Ze was onderwijzeres en ontmoette op haar eenentwintigste, op de ijsbaan in de Brusselse deelgemeente Vorst, Marc Dutroux. Die was toen al getrouwd en had twee kinderen.

Martin zei later dat ze in die tijd nog niets van de wereld wist, ze had in een „gouden kooi’’ geleefd. „Ik kende niets van het leven en niets van de mannen. Dutroux werd mijn god zoals mijn vader dat vroeger was geweest. Hij was reddingsboei waar ik me aan vastklampte.”

Hij mishandelde haar, maar dat maakte haar volgzaamheid alleen maar groter. Dutroux en Martin kregen drie kinderen.

Ze wist al voordat ze met hem trouwde, in 1988, dat hij meisjes had verkracht. Ze werd veroordeeld voor medeplichtigheid, maar kwam samen met Dutroux in 1992 vervroegd vrij. In de jaren daarna ontvoerde Dutroux zes meisjes, van wie er vier omkwamen. Michelle Martin verfde de kooi waarin de meisjes werden vastgehouden. Ze bracht eten naar hen – maar niet meer toen Dutroux was gearresteerd en de meisjes nog niet waren ontdekt. Ze zou te bang zijn geweest en liet Julie Lejeune en Mélissa Russo verhongeren.

In de gevangenis was de volgzaamheid voorbij. Martin liet zich van Dutroux scheiden en wilde snel vrijkomen. In 2007 deed ze een eerste aanvraag. Dat kon ze al zo snel doen omdat ze officieel geen recidivist is: anders had ze pas om vrijlating kunnen vragen nadat ze tweederde van haar straf had uitgezeten. Haar eerste veroordeling, in de jaren tachtig, had ze van een strafrechter, de tweede van een juryrechtbank – en daar telde die eerste veroordeling niet mee om te bepalen of ze recidivist is.

Martin is gelovig en zou in de cel evangelisatiewerk hebben gedaan. Vorig jaar zou een vriend van haar hebben geregeld dat ze naar het Franse klooster kon. Het kwam toen vooral door de mediaoptredens van Paul Marchal, vader van An Marchal die ook door Dutroux was ontvoerd en vermoord, dat het klooster uiteindelijk weigerde haar op te nemen.

Paul Marchal zei vanochtend tegen journalisten dat de beslissing om Martin vrij te laten voor hem kwam als een „donderslag bij heldere hemel”. „Als men haar gaat vrijlaten, wie gaat men dan nog in de gevangenis houden? Het systeem klopt niet.”

Petra de Koning