Ze wil niet weg, verzorgd wonen is niets voor haar

José Vermeulen (58) in de Gaspeldoornbuurt in Eindhoven. Foto’s Merlin Daleman

Alles gaat twee keer zo langzaam. Want alleen haar rechterkant doet het goed.

Maar het gaat.

José Vermeulen (58) kreeg vier jaar geleden een hersenbloeding. Ze was als reisbegeleider mee met een fietsvakantie in Spanje. Ze had net paëlla gekookt voor de hele groep. Ze had zelf ook gegeten. Toen werd ze duizelig. Ze werd wakker in een Spaans ziekenhuis. Haar linkerhelft was verlamd.

Eerder mankeerde ze niets. Het werk als reisbegeleider was voor de lol. Ze werkte als arts op een consultatiebureau. En had een eigen praktijk als homeopaat.

Eerst de schok, dan het revalideren. Alles opnieuw leren: lopen, eten, lezen, koken. En het eigenlijk niet willen. En toch ook weer wel.

Verzorgd worden is niets voor haar. Het duurde eindeloos voordat ze terugkon naar huis.

Haar huis is groot. Te groot misschien nu haar twee dochters de deur uit zijn. Ze wil er niet weg. In haar buurt loopt niemand de deur plat bij een ander. Maar het is wel haar buurt. Er woont een vriendin die helpt met de boodschappen en de tuin. Ze heeft contacten. Die bouw je elders niet meer op.

Het huis is bijna afbetaald. Ze heeft altijd zuinig geleefd. Dat kreeg ze van huis uit mee: eerst verdienen, dan uitgeven. Ze is iets makkelijker geworden. Ze had niet gedacht dat ze ooit voorgesneden groente zou kopen. Een ui pel je zelf. Tenzij dat niet kan. Maar koken doet ze weer. Dat had niemand gedacht.

Ze moet weg. Ze gaat naar de bridgeclub. Ze kan ook weer autorijden.