Van Kitzbühel door naar Londen

Tennisser Robin Haase (25) prolongeerde zaterdag zijn ATP-titel op het gravel in Kitzbühel. Vandaag doet hij in het enkel- en dubbelspel mee aan de Spelen – op gras.

Nee, hij heeft nog geen vakantiehuisje gekocht in Kitzbühel, lacht Robin Haase. De tennisser won zaterdag voor het tweede jaar op rij het toernooi in het Oostenrijkse Alpenstadje door in de finale de als eerste geplaatste Duitser Philipp Kohlschreiber te verslaan: 6-7, 6-3 en 6-2. „Ik voel me hier erg thuis”, vertelt hij een paar uur na de zege. „Ik voel me goed als ik op hoogte speel.” Kitzbühel ligt 760 meter boven de zeespiegel.

De ontlading was groot na het behalen van zijn tweede ATP-titel in Kitzbühel – dat geen sterk bezet toernooi is. Na het laatste punt stortte Haase zich languit op het gravel, gevolgd door een vreugdeschreeuw. Op de nieuw wereldranglijst steeg Haase vandaag naar de 33ste plaats, zijn hoogste positie ooit.

De Hagenaar beleefde tot afgelopen week een slecht seizoen. Hij leed een aantal pijnlijke nederlagen, onder meer tegen de nummer 752 en de nummer 640 van de wereld. Vorige week ging Haase in de tweede ronde in Hamburg nog kansloos ten onder tegen de Duitser Florian Mayer, hij won maar drie games. Tot afgelopen week verloor Haase bij negentien toernooien liefst elf keer in de eerste ronde en vier keer in de tweede ronde.

Het was een druk weekend voor de Nederlander. Na de finale vloog Haase zaterdagavond via München naar Londen, om half één ’s nachts was hij op zijn kamer in het olympisch dorp.

Gisteren zou hij in de eerste ronde van het olympische tennistoernooi spelen tegen de Fransman Richard Gasquet, de nummer twintig van de wereld. Maar vanwege de aanhoudende regen in Londen werd de wedstrijd op het tennispark van Wimbledon geschrapt. De partij zou vanmiddag worden gespeeld. Vanavond tennist hij in Londen ook in het dubbelspel, met de Curaçaose Nederlander Jean-Julien Rojer. Het duo speelt in de eerste ronde tegen de Indiërs Leander Paes en Vishnu Vardhan. Het is de vraag of Haase – die de afgelopen weken op gravel speelde – zich in zo’n korte tijd weet aan te passen aan het snellere grastennis.

Hoe heb je je zelfvertrouwen herwonnen na die mindere periode?

„Ik ben hard blijven werken en ik ben al die tijd rustig gebleven. En volgens mij ging het niet zo slecht. Als ik alleen maar verlies van jongens die lager staan, en als ik buiten de top-100 zou zijn gevallen, dan moet ik mij zorgen maken. En vorig seizoen was mijn eerste volledige jaar op de ATP-tour na een blessureperiode van zeventien maanden. Ik maak een groeiproces door.”

Met de toernooizege behoud je een opvallende trackrecord: alle finales die je speelde, acht in een challenger (de eerste divisie van het internationale tennis) en twee op de ATP-tour, won je.

„Dat kan je geen toeval noemen. Ik denk nooit: de finale, wat gaaf. Nee: dit is de finales, dit is mijn kans.”

Tot Kitzbühel verloor je op ATP-toernooien zeven keer een tiebreak en won je er maar één. Ook in de finale verloor je een tiebreak. Heb je daar een verklaring voor?

„Deze vraag krijg ik iedere keer vanuit de media. Het lijkt wel of er naar gezocht wordt. Ik win de wedstrijd en het toernooi, dus wat is het probleem? Al verlies ik honderd tiebreaks, het gaat erom dat ik wedstrijden win.”