Nieuwe Revu zit mis met columnist Holleeder

Nieuwe Revu wil tegendraads zijn met Willem Holleeder als columnist – maar er zit wel een groot verschil tussen tegendraads en commercieel, betoogt Roel Visser.

Topcrimineel Willem Holleeder wordt columnist van het weekblad Nieuwe Revu, zo werd vorige week bekend. Als we afgaan op wat de hoofdredacteur van concurrent Panorama een dag later onthulde, zal hiertegenover een aanzienlijke vergoeding staan. Holleeder bood zijn diensten namelijk eerst aan Panorama aan, en vroeg 250.000 euro voor een periode van twee jaar.

Na de bekendmaking ontstond enige ophef. Op de site van Elsevier verschenen afkeurende opinies. De Telegraaf deed via een lezer een oproep tot een boycot van Revu. Een Amsterdamse VVD-wethouder sprak er op Twitter schande van.

Massale reacties bleven daarentegen uit. De Engelse psychiater en schrijver Theodore Dalrymple zal dit niet verbazen. In zijn boek De filantroop. Testament van een seriemoordenaar (1995) krijgt een seriemoordenaar dagelijks ruimte in de hoofdartikelen van kranten. Hierin brengt hij zijn visie zodanig naar voren dat het lijkt of hij een goed mens is, ja zelfs een weldoener.

Dit boek is een duidelijke satire, maar ander werk van Dalrymple toont dat deze satire niet uit de lucht komt vallen. Criminaliteit, schrijft Dalrymple in Leven aan de onderkant. Het systeem dat de onderklasse instandhoudt, is door de progressieve elite zodanig gerelativeerd dat ze niet langer wordt gezien als verdorven en slecht. Goed en kwaad bleken immers geen absolute, maar relatieve begrippen. Bovendien waren er ‘de omstandigheden’. Dit waardenrelativisme, dat lange tijd het intellectuele debat bepaalde, verloor ten slotte weer terrein. Op andere gebieden hield het evenwel stand.

Op dit moment lijkt het een van de meest begerenswaardige posities te zijn om door het leven te gaan als BN’er. Wie dat is, mag zich wentelen in aandacht, respect en bewondering, ongeacht zijn werkelijke prestaties. Alle waarden zijn immers relatief. Zolang de persoon in kwestie de aan prikkels verslaafde massa zijn zoveelste shotje kan bezorgen, is het goed.

Hierbinnen gold nog een zekere morele grens, maar ook deze lijkt met de betaalde column van Holleeder te zijn doorbroken. Bewezen oplichting, afpersing, en verdacht van meerdere liquidaties en moord? Dit hindert niet. U bent immers een Bekende Nederlander, of beter: een Bekende Crimineel, een BC’er. Bekend is bekend. Laten we wel wezen.

Nieuwe Revu bezigde vroeger de 3s-formule: seks, sensatie en socialisme. De tegenwoordige hoofdredacteur Erik Noomen laat in een verklaring weten dat „columnist Holleeder prima past bij het tegendraadse karakter waar Nieuwe Revu voor staat”. Geen drie s’en meer. Tegendraads!, een synoniem voor ‘eigenzinnig’.

Noomen vergist zich. Het lijkt in eerste instantie of zijn bewering hout snijdt, maar op de keper beschouwd doet Nieuwe Revu iets wat feilloos past in de ontwikkeling die al jaren gaande is: als het maar geld oplevert. Hiertoe heeft het waardenrelativisme tenslotte geleid: de commercialisering van alles.

Als Holleeders columns een succes blijken te zijn, wordt zijn contract meteen verlengd, liet Noomen weten. Natuurlijk!

Tegendraads zijn is daarentegen heel wat anders. Dit besefte Nieuwe Revu vroeger niet altijd, maar tegenwoordig helaas nog veel minder.