Niet sprinter Cav maar de oude Vino wint de wegwedstrijd

Wielrenner Vinokoerov (38) sluit zijn loopbaan af met olympisch goud.

Londen. Het gezicht van Pat McQuaid stond zaterdag op onweer bij de medaille-uitreiking van de olympische wegwedstrijd. De voorzitter van de internationale wielerbond UCI mocht Aleksandr Vinokoerov een bosje bloemen geven. Velen zagen de Kazach na een schorsing wegens bloeddoping liever niet winnen. Maar hij deed het wel, in een finale waarbij de Colombiaan Rigoberto Urán zich opzichtig liet verrassen.

Met ‘Vino’ won de zwoeger, de aanvaller. Hij heeft het gogme dat zijn medekoplopers misten in de straten van Londen. De 38-jarige renner brak vorig jaar nog zijn bekken en dijbeen bij een val in de Tour. Hij wilde stoppen, herstelde snel en sloot zaterdag zijn loopbaan af met olympisch goud. Tegelijk is Vino voor het imago van de sport de slechtst mogelijke opvolger van de Spanjaard Samuel Sánchez, de winnaar in Peking.

Vinokoerov heeft de bloedtransfusies in de Tour van 2007, zoals tests uitwezen, nooit expliciet toegegeven. McQuaid ergert zich aan betrapte wielrenners die hun onschuld volhouden. Wie wel bekent krijgt strafvermindering. McQuaid prees voor de wegwedstrijd nog het karakter van de Schotse renner David Millar, die uitgebreid boete deed nadat hij in 2006 was betrapt op epogebruik en voor twee jaar werd geschorst.

Vino kreeg voor doping een schorsing van één jaar van de Kazachstaanse wielerbond, omdat hij zijn afscheid al had aangekondigd. Maar hij wilde in 2008 toch zijn comeback maken, waarna de UCI en McQuaid zijn uitsluiting verlengden omdat de internationale regels een tweejarige straf voorschrijven. De Kazach voelde zich harder aangepakt dan anderen.

Ook het IOC dreigde Vinokoerov dwars te zitten. Hij zou een van de tientallen slachtoffers zijn geweest van de ‘Osaka Rule’, waarbij sporters na een dopingschorsing van minimaal zes maanden zijn uitgesloten van de eerstvolgende Spelen. Maar het internationaal sporttribunaal CAS oordeelde in oktober dat de maatregel ongeldig is, omdat het extra straf zou betekenen voor al veroordeelde sporters. Dat is niet de zaak van het IOC, maar van het wereldantidopingagentschap WADA. Vino mocht dus naar Londen.

Mark Cavendish leek voorbestemd te winnen op The Mall. Een miljoen wielerfans hadden zich langs het parcours verzameld, zwaaiend met Union Jacks. Helpers als Tourwinnaar Bradley Wiggins, Chris Froome en Ian Stannard moesten hem negen keer over Box Hill begeleiden, waarna de sprinter zijn rivalen zou verpulveren.

Het liep anders. De Nederlander Lieuwe Westra viel als eerste aan, waarna een kopgroep ontstond waarbij zich anderen aansloten. De Britse ploeg verslikte zich zonder de technologische hulp van ‘oortjes’ in de kracht van de kopgroep en kwam niet dichterbij dan een kleine minuut. Op zeven kilometer van de finish demarreerden Vinokoerov en Urán, die in de laatste 200 meter wegkeek en even inhield, waarna de Kazach won. De Noor Alexander Kristoff behaalde brons.

De finale riep herinneringen op aan Luik-Bastenaken-Luik in 2010, toen Vino zich eenvoudig ontdeed van de Rus Aleksandr Kolobnev. Na die zege beschuldigde een Zwitsers tijdschrift de Kazach ervan dat hij zijn medevluchter 100.000 euro had betaald. Vinokoerov ontkende dat en noemde het bedrag een lening.

Vino moest zich ook zaterdag verweren tegen de geur van betaling. En kon hij zweren dat hij ‘schoon’ was? „Er is geen reden die vraag opnieuw te stellen. Ik ben een goede wielrenner.”

Vinokoerov, ook winnaar van olympisch zilver in Sydney (2000), verliet het mediatribunaal voortijdig. Wie is geboren bij de grens met Siberië en is opgevoed in een keihard wielerinternaat wacht niet tot argwanende verslaggevers klaar zijn met hem. Hij wilde zijn loopbaan besluiten op het hoogtepunt.