Een leuk ideetje voor Syrië

Het is wel duidelijk dat het regime van president Bashar al-Assad het niet gaat redden. Maar wat komt er daarna, denk je als buitenlandse regering.

Strategisch gelegen land, Syrië, stel nou dat de huidige oorlog leidt tot een regime van extremisten. Je ziet gewoon bij de gedachte alleen Al-Qaeda-in-Irak weer opleven en trouwens alle extremisten die zich nu nog koest houden in omliggende Arabische landen. Het is ook een nachtmerrie voor Turkije en Israël, en daarmee automatisch voor de hele westerse wereld.

En je bent als buitenlandse regering al maanden vergeefs bezig de oppositie en de gewapende rebellen zowel onderling als met elkaar op één lijn te brengen. In Istanbul, in Brussel, in Parijs, in Kairo en in Doha. Onder andere. Koppen tegen elkaar, maar ze blijven weigeren te luisteren.

En dan deserteert brigade-generaal Manaf Tlass.

Niet zomaar een generaal zoals die twintig andere die al zijn overgelopen. Maar een jeugdvriend van Bashar, commandant van een brigade van de gevreesde Republikeinse Garde van Bashars jongere broer Maher. Zoon van minister van Defensie, Mustafa Tlass, die Bashar al-Assad na zijn aantreden in 2000 zo goed hielp om zijn draai te vinden.

Dat is een idee! Volgens westerse en Arabische bronnen ziet onder andere de Amerikaanse regering wel wat in Tlass aan het hoofd van een overgangsbewind. Hij heeft vanzelf goede contacten in het Syrische leger, dat dan de orde zou kunnen handhaven na het vertrek van Assad en, een grote zorg voor het buitenland, het chemische-wapenarsenaal bewaken. Bij die rebellen weet je immers maar nooit met wie je van doen hebt.

Tlass is bovendien een sunniet, net zoals de overgrote meerderheid van de Syriërs, geen alawiet zoals die vermaledijde Assads en de overgrote rest van het regime. En hij rookt van die grote sigaren, net zoals destijds Saddam Hussein, een duidelijk teken dat hij niet een stiekeme fundamentalist is.

Tlass zelf ziet het wel zitten. In een interview met de Saoedische krant Asharq al-Awsat in Jeddah zei hij vorige week zijn uiterste best te doen om alle „eerbare mensen binnen en buiten Syrië te verenigen om samen een routekaart uit de crisis op te stellen”. Hij onderstreepte ook dat er binnen het regime nog veel goede mensen zijn zonder bloed aan hun handen.

Een paar dagen later zat hij samen met de Turkse minister van Buitenlandse Zaken Ahmet Davutoglu in Ankara aan aan de iftar, de maaltijd waarmee tijdens de ramadan het vasten wordt verbroken. Tlass woont tijdelijk in Parijs. Saoedi-Arabië, Turkije en Frankrijk spelen alledrie een belangrijke rol in de coördinatie van de strijd tegen Assad.

En de Syriërs zelf? Vinden die het ook een aardig idee als een generaal en ex-goede vriend van Assad samen met wat goede mensen uit het regime zonder bloed aan hun handen een nieuw Syrië gaat opbouwen?

Hun wordt niets gevraagd.