Zoon : ‘Ik ben het einde van de lijn’

Wim Nannings (31) woont samen. Hij werkt op de inkoopafdeling van de Bijenkorf.

„Het gevoel is er nooit geweest. Al sinds mijn derde weet ik dat ik het bedrijf niet zal voortzetten. Het is een machowereld. Daar werd ik vroeger heel verlegen van. Ook de naam Nannings zal ik niet doorgeven: ik heb altijd geweten dat ik geen kinderen wil. Ik ben het einde van de lijn.

„Ik deed wel klusjes voor de zaak. Versierde met Kerstmis de kerstbomen. Maar vakantiewerk in de winkel deed ik nooit. Mijn vader vroeg het me wel, maar ik ging liever bij de V&D werken. Daar was het groter, anoniemer, met artikelen waar ik meer interesse in had. Ik zag niks creatiefs in een cv-ketel. Je kunt er niets mooiers van maken. Dat technische trok me niet.

„Mijn vader heeft me nooit het gevoel gegeven dat ik hem moest opvolgen. We spraken er ook nooit over. Als mensen mijn ouders ernaar vroegen, zeiden ze: ‘De tijd zal het leren’, of: ‘Het gevoel is er nu niet’. Mijn zus toonde ook geen interesse. Deed ook geen vakantiewerk in de winkel. Het is jammer dat de naam Nannings ophoudt, het bedrijf heeft zo’n lange geschiedenis en dan stopt het bij mij. Maar ik voel me niet schuldig.

„Ik heb wel veel geleerd van het familiebedrijf. Dat hard werken niet erg is. Plichtsbesef. Verantwoordelijkheidsgevoel. Ook gaan werken als je je niet lekker voelt. Nooit chagrijnig zijn. Anders komen de klanten niet terug. Het zaken doen zit in mijn bloed. Ik heb commercieel inzicht, ben altijd op zoek naar vernieuwing. Die beweging vind ik in mijn werk in de retail. Met de spullen die ik inkoop, maak ik de leefomgeving van mijn klanten beter. Daar ben ik goed in. En eigenlijk is dat hetzelfde als wat mijn vader doet.”

    • Anne Dohmen