Romney’s turbulente buitenlandse reis

Een buitenlands bezoek van een Amerikaanse presidentskandidaat is in de eerste plaats bedoeld om te werken aan het imago in eigen land. Een zittende president heeft het grote voordeel dat hij de statuur van wereldleider kan uitdragen, een uitdager kan dat voordeel nooit compenseren. In navolging van Barack Obama in 2008 is Mitt Romney nu

Een buitenlands bezoek van een Amerikaanse presidentskandidaat is in de eerste plaats bedoeld om te werken aan het imago in eigen land. Een zittende president heeft het grote voordeel dat hij de statuur van wereldleider kan uitdragen, een uitdager kan dat voordeel nooit compenseren.

In navolging van Barack Obama in 2008 is Mitt Romney nu op wereldreis (Groot-Brittannië, Israël en Polen) om zich te profileren als wereldleider. Poseren naast Benjamin Netanyahu of David Cameron, zodat de Amerikaanse kiezer aan het idee went. Maar de eerste etappe, in Londen, is uitgelopen op een drama. Hij kon mooie woorden zeggen over de historische banden tussen Groot-Brittannië en de Verenigde Staten, maar één opmerking verpestte het beeld.

Romney zei tegen NBC dat de voorbereiding van de Olympische Spelen in Londen “verontrustend” was. Romney, die zelf in 2002 de Winterspelen in Salt Lake City organiseerde: “The stories about the private security firm not having enough people, the supposed strike of the immigration and customs officials, that obviously is not something which is encouraging.”

‘Who invited party-pooper Romney?’, kopte The Daily Mail, de stemming in de Britse media treffend samenvattend. Zorgelijker voor Romney waren politieke reacties, die het plechtige beeld van staatsbezoek behoorden schaadden. Premier Cameron liet merken niet blij te zijn met de verholen kritiek, en dreef de spot met Romney:

We are holding an Olympic Games in one of the busiest, most active, bustling cities anywhere in the world. Of course it’s easier if you hold an Olympic Games in the middle of nowhere.

The middle of nowhere. Lees: Salt Lake City, belangrijk spiritueel centrum van Romney’s Mormoonse kerk.  The New Republic noemde deze uitspraak “equivalent to calling Mecca a hick town during a state visit from King Abdullah bin Abdulaziz al Saud”. Burgemeester Boris Johnson van Londen maakte er helemaal een show van.

http://www.youtube.com/watch?v=QCjwUzZuF0s

Die uiteraard meteen in een Democratisch filmpje terechtkwam:

De Britse pers ontging het niet dat Romney Labour-voorman Ed Miliband niet bij zijn naam aansprak, maar hem ‘Mr. Leader’ noemde. Het leek, suggereert Adam Gabbatt in The Guardian, dat hij Milibands naam vergeten was.

Romney nam zijn woorden over de Spelen een dag later terug. Dat was te laat. Er is wat voor te zeggen dat een heel buitenlands bezoek niet afgerekend moet worden op één uitspraak. Maar dat is nu juist hoe Amerikaanse politici per definitie beoordeeld worden: door pers en publiek in eigen land:  een gebaar (Bush sr. kijkt op zijn horloge), een zin (Obama over de economie), en weg is de zorgvuldig voorbereide boodschap.

Londen had Romney’s ‘Obama-in-Berlijn‘-moment moeten zijn. Het werd een bezoek vol vragen, irritaties en discussie. Snel terug naar nationale thema’s.