Lag het aan de slager uit Wolverhampton?

Twee strafschoppen gaf hij in de WK-finale die Oranje in 1974 verloor van Duitsland. Jack Taylor, arbiter met lef.

Hardhandig maakte Nederland tijdens de WK-finale van 1974 kennis met het fenomeen Schwalbe toen Bernd Hölzenbein in de 25ste minuut met veel theater naar de grond ging in het Nederlandse strafschopgebied. Penalty, oordeelde de Britse scheidsrechter Jack Taylor – en zo werd hij verantwoordelijk voor een van de meest omstreden momenten uit de voetbalgeschiedenis.

Taylor, bijgenaamd ‘de slager uit Wolverhampton’ (omdat hij dat was), overleed gisteren in zijn woonplaats Shropshire, Groot-Brittannië. In Nederland was snel vergeten dat hij in de tweede helft van de finale Duitsland een zuiver doelpunt onthield en Oranje na een tweede val van Hölzenbein niet opnieuw met een strafschop bestrafte.

Nadat Paul Breitner uit de gegeven strafschop gelijk had gemaakt bepaalde Gerd Müller de eindstand voor rust nog op 2-1. Taylor had het gedaan, in de ogen van veel Nederlanders. Zelf heeft hij altijd achter zijn beslissing gestaan om Duitsland de strafschop toe te kennen. Al zou hij, zo schrijft Auke Kok in het boek Wij waren de besten, ooit aan de Nederlandse scheidrechter Arie van Gemert hebben toegegeven dat hij er naast zat.

Taylor was een wat parmantige man die is geroemd om zijn persoonlijkheid en lef. De penalty die hij Nederland al in de tweede minuut toekende , na een overtreding op Johan Cruijff, is er een voorbeeld van. Hij kreeg in 1975 een koninklijke onderscheiding. Ook werd hij door de Engelse spelersvakbond onderscheiden voor verdiensten voor het voetbal. Uniek voor een scheidsrechter, totdat Howard Webb vorig jaar dezelfde eer te beurt viel. Hij floot de door Oranje verloren WK-finale in 2010.