Klimmen, zweten, vallen en weer doortrappen

Omdat hun school 125 jaar bestaat, fietsten 23 leerlingen van het Stedelijk Gymnasium in Breda 1.369 kilometer door Griekenland. Ze doen om de beurt verslag. „Ik voel me net een klimgeit.”

Vertrek en Thessaloniki

30 juni Eerste vakantiedag. Toch is het druk op school. Velen zwaaien ons uit. Na een fotoreportage vertrekt de bus richting Charleroi. Odyssee 2012, here we come!

In het zonnige Thessaloniki staat Piet van Arendonk, docent klassieken en gids, ons met een spandoek op te wachten. Hij was een week eerder vertrokken in een vrachtwagen met al onze fietsen en bagage.

We frissen ons op in het hotel (zonder toiletspullen, want die zitten nog in de vrachtwagen en daar kunnen we nog niet bij), daarna neemt de leiding ons mee uit eten in een klein, gezellig restaurantje.

1 juli: In de voorbereiding is een bezoek aan Pella, ooit hoofdstad van het koninkrijk Macedonië, gesneuveld. Thessaloniki heeft veel te bieden. We wandelen langs Hagios Demetrios, de Romeinse Agora, Hagia Sophia, de Galerius-boog en de Rotonda. Na de lunch bezoeken we het Archeologisch Museum. Teruglopend langs de Witte Toren vangen we een glimp op van het standbeeld van Alexander de Grote.

Daarna is ’t tijd om de fietsen uit te laden, te monteren en in orde te brengen. (Marnik)

Eerste etappe

2 juli, 6:00 uur Alle pubers zullen het erover eens zijn dat dit niet de ideale tijd is om op te staan. Jammer dan, onze wekker gaat toch. 6:30 uur: ontbijt, ehm...? De laatste keer dat ik voor zevenen ontbeet, was op de basisschool. Ik haat ontbijten, en hoe vroeger, hoe erger. Hugo en Joey hadden zich verslapen, omdat Hugo’s telefoon/wekker was uitgevallen. Ook Veerle en Yvonne kwamen te laat: zij waren vergeten een wekker te zetten!

7:20 uur Iedereen staat klaar. Het wachten is op de politie om ons de stad uit te loodsen. 8:00 uur: We wachten al een half uur! ‘Even’ duurt ruim drie kwartier. Als de politieauto er is, kunnen we nog niet weg: de agent kent onze route niet. Er is een zeer directe ‘aansporing’ van onze Grieks sprekende Yvonne nodig om de escorte in beweging te brengen.

Het lange wachten blijkt de moeite waard. We fietsen achter de auto aan en kunnen bij elk stoplicht doorrijden, ook al is het rood. Best praktisch met 29 fietsers (23 leerlingen, de rest begeleiders). Aan de rand van de stad komt de eerste noodstop. Sven is in een gat in de weg gereden en zijn achterband blijkt lek. Deze wordt snel en vakkundig vervangen door Kees en de stoet zet zich weer in beweging. Een kilometer verder is de voorband van Boudewijn aan de beurt, die moet verwisseld.

Daarna kunnen we 50 kilometer ongestoord doorfietsen. Na de pauze nemen we afscheid van de politie en bedanken we hen hartelijk. Niet veel verder duikt er ineens weer politie op. Even lijkt het alsof de volgauto wordt aangehouden. Maar de agenten eisen ons op, ze willen ons escorteren naar het hotel. Helaas nemen zij een afwijkende route door het binnenland waar het landschap behoorlijk plooit! Bij een temperatuur van veertig graden drinken sommigen ondanks waarschuwingen toch te weinig. Iedereen moet door en dat gaat bij een enkeling met veel moeite. Na 104 in plaats van 93 kilometer bereiken we het hotel in Paralia. (Hannah en Marnik)

Meteora

5 juli Rustdag, we kunnen ‘uitslapen’ tot acht uur om een kwartier later lekker buiten te ontbijten. Om negen uur gaat namelijk de enige lijnbus omhoog naar de Meteora-kloosters. Boven op de berg bezoeken we twee kloosters: het Varlaäm en Groot Meteoron, waarvoor we héél veel trappen op moeten in de enorme hitte en ook nog rare wikkelrokken aan moeten trekken. Die rokken blijken de moeite waard: de kerkjes, de kloosters en de ligging, het is allemaal heel mooi.

Op de terugweg nemen we een steil paadje in een opgedroogde rivierbedding. Leuk! Ik voel me net een klimgeit en even in de schaduw lopen is ook fijn. We hebben een prachtig uitzicht. Slechts een schildpadje kruist onze weg.

Dit was wel weer genoeg inspanning voor een rustdag. De rest van de dag brengen we lezend, internettend en luierend door. (Hannah)

Domokos

6 juli De lange rit naar Domokos (weer mét politiebegeleiding) blijkt een ideale dagrit. In het begin gaat de route iets omlaag, de fietsdiscipline is geweldig en bij de eerste pauze na 70 kilometer bij Sofades staat het gemiddelde op 29 kilometer per uur. De 10 kilometer lange slotklim naar Domokos is in de hitte een echte uitdaging, Snel worden de verschillen groter. Toch bereikt iedereen vóór 12 uur Domokos. Fantastisch!

Dat is veel eerder dan het stadsbestuur had verwacht. Hier zouden we in een sportzaal van een school overnachten. In eerste instantie worden we daar ook naartoe gebracht, maar eenmaal aangekomen horen we dat we in een grotere sporthal even buiten de stad overnachten.

Intussen zijn de hulptroepen in de stad aan het werk om nog snel het een en ander voor ons in de hal te regelen. Een grote koelkast wordt nog op de juiste plaats gezet, net als een welkomsttafel met koffie, melk, sappen, toast en jam en overheerlijke zachte snoepjes. Tegen de avond gaan we per fiets naar een terras in het dorp. We worden getrakteerd op een diner samen met de vertegenwoordigers van de stad. De gesprekken zijn hartelijk en nieuwe vriendschappen worden gesloten. Een uitwisseling met Domokos ligt in het verschiet! (Wiel)

De Parnassos over

8 juli Het zou een echte bergetappe worden, dus we vertrekken extra vroeg. Na 15 vlakke kilometers dient de eerste lange klim van 13 kilometer zich aan. Dat valt niet mee. Sommige lieden komen makkelijk boven, waar de vrachtwagen klaarstaat met water. Anderen hebben het zwaarder en worden meegenomen door de nooit uitgeputte ‘bezems’. Die spelen het klaar om naast hun zware werk ook nog een koor te vormen en een dierentuin te imiteren.

Het voordeel van een berg is dat je ook nog naar beneden mag! De afdaling is helemaal geweldig: er worden snelheden van zo’n 60 kilometer per uur gehaald. Maar we hebben te vroeg gejuicht. Er wacht ons een nog veel langere klim: 18 kilometer naar een hoogte van zo’n 1.323 meter.

Na de top in een lange afdaling naar Delphi. Yannis, van hotel Varonos, verrast ons met een heerlijke verlate lunch. (Shirley)

Gialova, Nestor en Lagune

14 juli Puffend komen we uit de tenten en slaapzakken gerold in een charmante olijfboomgaard aan zee. Zonnegod Helios is al klaar met zijn ronde, als we vertrekken voor een mooie korte klim naar het paleis van Nestor. Zo’n koninklijk paleis ligt op een goed verdedigbare heuvel met waterbron en een prachtig uitzicht. Maar eerst lopen we naar een dichtbij gelegen ‘tholos’, een koningsgraf onder een koepel van steen en zand.

In het opgegraven paleis vertelt Piet, onze ‘nestor’, over het piepkleine badkuipje in het paleis, waar Telemachus, zoon van Odysseus, in gebadderd zou hebben voordat hij Nestor inlichtingen vroeg over zijn vader. Opvallend zijn de gevonden trappen: zat er een tweede verdieping op het paleis?

Als de verzengende zon zijn hoogste punt heeft bereikt, dalen we af naar de lagune van Voidokoilia, volgens The New York Times een van de mooiste strandjes ter wereld. Het is een schitterend wit strand, het heldere blauwe zeewater glinstert ons tegemoet. Enthousiastelingen voltooien nog een triatlon door de baai over te zwemmen en terug te rennen over het strand. (Mees)

De Taygetos over

17 juli Na een rustdag in het resort in Kalamata zijn we klaar voor de langste klim van de reis. De totale rit is 68 kilometer: de eerste helft moeten we vrijwel aanhoudend stevig klimmen tot 1.320 meter hoogte!

Onderweg stoppen we geregeld, zodat het gat tussen de koplopers en de achterste fietsers niet te groot wordt. Boven wacht ons een prettige lange afdaling, waarbij iedereen even geen zware inspanning hoeft te leveren, een beetje tot rust kan komen en kan genieten van de schitterende Taygetos.

Bij het hotel eten we met z’n allen energierijke spaghetti. Na een ruime siësta brengen we een bezoek aan het laat-Byzantijnse stadje Mystras. Geweldig! Afdalend vinden we een restaurantje met prachtig uitzicht over de vlakte rond Sparta. (Suzanne)

Theater in Epidavros

20 juli Het gebeurt niet dagelijks dat je in een openluchttheater zit met tienduizend andere theaterliefhebbers en geniet van mannen in lachwekkende kostuums, die heel Epidavros op zijn kop zetten en het publiek na 2.500 jaar nog steeds een spiegel voorhouden.

Hoewel we, op enkele zinsneden na, niets van De Ridders van Aristophanes verstaan, is het bijzonder om een voorstelling in het Grote Theater bij te wonen. Er wordt veel gelachen (en door sommige niet-Grieken gedommeld) en naast een houten kont en muggenbulten zijn we toch maar mooi een ervaring rijker. (Hugo)

Laatste etappe

21 juli Het voelt wat treurig, zo’n laatste etappe. Gestaag klimmend passeren we wederom Mycene op weg naar (het kanaal van) Korinthe. Iedereen heeft goede benen. Niet iedere leerling is onder de indruk van het smalle diepe kanaal van Korinthe. Vermoeidheid? Vanwege de stormachtige zuidpunt van de Peloponnesos werden reeds door Caesar, Nero en anderen plannen gemaakt voor een kanaal. Pas laat in de negentiende eeuw kwam het er.

Met een temperatuur ver boven de dertig graden trappen we door naar Megara. Eerst door een troosteloos gebied, daarna over een prachtige kustweg. Een boot zet ons over naar Salamina. Op dit eiland liggen de laatste 11 kilometer.

Ineens is de fietstocht afgelopen! We feliciteren elkaar met het bereiken van het eindpunt. Het moet een vreemd gezicht zijn. De fietsen gaan weer terug in de vrachtwagen. Nog een keer heftig zweten! En dan naar Athene, eerst met de boot, daarna de bus in. Het geluid en de hitte van de stad vol graffiti dalen op ons neer. Zou de schoonheid van het Parthenon wel opwegen tegen de sportiviteit, ruimte, zon en zee van de afgelopen weken? (Yvonne)

Athene

22 en 23 juli Twee culturele dagen in druk Athene. ’s Morgens na het ontbijt met andere toeristen de Akropolis op. Piet vertelt het verhaal van Athena en Poseidon, over het ontstaan van de naam Athene en over de bonte historie van het Parthenon: van heiligdom tot wapendepot.

’s Middags wandelen we langs politiek getinte plekken waar het nu rustig is.

De volgende dag brengen we een bezoek aan het Nederlands Instituut van Athene, een vooruitgeschoven post van zes samenwerkende Nederlandse universiteiten, waar we inspirerend discussiëren over de penibele situatie van Griekenland.

We sluiten af met een bezoek aan Kaap Sounion. Geen symbolischer einde van onze Odyssee dan een zonsondergang bij de tempel van Poseidon. (Yvonne)