De gotspe van Sandy Weill

Sanford Weill is wel de laatste persoon van wie je steun zou verwachten voor herinvoering van de Amerikaanse Glass-Steagallwet uit de tijd van de Grote Depressie die voorschreef dat zakenbanken en consumentenbanken gescheiden moesten blijven. Bankgigant Citi-group, die onder leiding van Weill werd gevormd, heeft Glass-Steagall immers zelf om zeep geholpen.

Toch pleitte Weill deze week voor opsplitsing en voegde zich bij een lange reeks critici van verschillende politieke kleur die zich zorgen maken over de hervorming van het financiële systeem.

Weill klaagde tijdens een interview met de televisiezender CNBC dat de financiële wereld verlamd is door een combinatie van de Dodd-Frank-wet, met zijn wirwar aan regelgeving, en populistische woede over grote banken. Zijn suggestie: splits de zakenbanken af. Dat is wel sterk voor een man die een portret van zichzelf in zijn kantoor heeft hangen met de titel ‘Vernietiger van Glass-Steagall’ – en die nooit verantwoordelijkheid heeft genomen voor het feit dat hij een megabank heeft gevormd die van crisis naar crisis strompelde alvorens 45 miljard dollar overheidssteun op te slokken.

Door die gotspe zou je zijn pleidooi voor opsplitsing makkelijk naast je neer kunnen leggen. Maar deze gedachte zingt al enige tijd rond. Volgens critici als Paul Krugman zouden kleinere financiële instellingen veel minder politieke invloed uitoefenen. Anderen stellen dat de financiële hervormingen van de Dodd-Frank-wet niet genoeg zijn om het financiële stelsel te behoeden voor een nieuwe ramp.

Afschaffing van Glass-Steagall is misschien niet de oorzaak geweest van de financiële crisis. De rot begon immers bij hypotheekinstellingen als New Century. En consumentenbanken als Countrywide en Washington Mutual faalden net zo goed als pure zakenbanken als Bear Stearns en Lehman Brothers. Maar door het terugdraaien van de wet konden wel monsterlijk grote, nauwelijks meer te reguleren of te besturen instellingen ontstaan.

Opsplitsing van banken zal niet makkelijk zijn. Zo is er de kwestie van kapitaalvoorziening van op zichzelf staande zakenbanken. Ook is het de vraag hoe de interne bedrading kan worden ontward die ingewikkelde transacties verbindt. Maar steun van een bekeerling als Weill geeft de ‘splits-de-banken-beweging’ , hoe ironisch ook, wel gewicht.

Vertaling Frank Kuin