Wit vlees en veel geweld

Nieuwe Revu heeft Holleeder, maar de zware misdaad staat deze week in Panorama – met een handig moordenkaartje. Intussen geeft Koud Bloed stof tot nadenken over kinderporno.

Dat is nog eens slim reuring creëren voor het nieuwe bladenseizoen: Willem Holleeder treedt in de voetsporen van onder anderen Rutger Castricum en Beau van Erven Dorens: hij krijgt vanaf september een wekelijkse column in Nieuwe Revu.

Het blad nam volgens hoofdredacteur Erik Noomen „via via” contact op met De Neus, en in een Jordanees café – waar anders, we gokken op café Het Smalle – werden spijkers met koppen geslagen. Holleeder zal verslag doen van zijn dagelijks leven, maar ook van zijn „belevenissen achter de tralies”. En er wordt nogal wat verwacht van Holleeders schrijfkwaliteiten: hij heeft een halfjaarcontract getekend, dat verlengd wordt „wanneer de column een oplagesucces is”. Enige uitsluitingsclausule: als de nieuwe columnist opnieuw wordt vervolgd, zal de column stoppen. Als dat geen stok achter de deur is om op het rechte pad te blijven.

Voorlopig stelt Revu het nog zonder BC (het blad munt meteen maar even de term ‘Bekende Crimineel’ in haar persbericht), maar een nummer zonder misdaad is geen Revu. Vaste rubriek in het tijdschrift is De Zaak, waarin Henk van Straten aanschuift in de rechtszaal. Dit keer is hij bij de voorgeleiding van een vader en zoon die van handel in xtc worden verdacht. Van Straten heeft vooral oog voor hun raadsvrouw. „Oh wat knap vind ik die advocate. Elke keer als ze spreekt, krijgt ze een heerlijke blos op haar gezicht. En dan die gekmakende, alles verhullende toga!” Hoe het afloopt met vader en zoon O. komen we niet te weten.

Verder brengt het blad twee avonden door op het Leidseplein en oogst „knokkende Surinamers, onrustige doorbitches, veel Brits wit vlees, een comazuiper en twintig man politie”. De auteur is nogal van de details: „Een fors gebouwde zwarte man slaat een iets lichter getinte Surinamer vol op zijn gezicht.”

Voor de zwaardere misdaad moet de lezer deze week bij Panorama zijn. Het blad heeft een feature over moorden op Wallen, een smeuïg verhaal mét handig moordenkaartje met het Wie, Waar en Hoe. In het stuk komen we vriend Holleeder meteen weer tegen: het verhaalt hoe Joseph Lan, de man die verantwoordelijk was voor de brand in sekstheater Casa Rosso waarbij 13 mensen stierven, in gevangenis Schutterswei door Holleeder „welkom wordt geheten”. De bewakers lieten Lan alleen in een ruimte met twee deuren. Panorama: „De ene deur zat op slot en voor de andere stond Willem. Dezelfde dag kreeg Lan, op een brancard, weer overplaatsing.”

Ook schrijft Panorama over copy cat-criminelen. Kennelijk ging het tijdschrift vroeg naar de drukker, want onder de kop ‘Kopieergedrag à la the Joker’ lezen we wel over het bloedbad op de crèche in Dendermonde, maar niets over de schietpartij in Aurora.

Revu en Panorama hebben een lange traditie van misdaadjournalistiek, en al is dit een week zonder scoops, wie geïnteresseerd is in misdaad komt wel aan zijn trekken. Maar voor diepgravender misdaadartikelen koopt de liefhebber Koud Bloed. Dat true crime magazine verschijnt vier keer per jaar – de titel verwijst uiteraard naar de klassieker van Truman Capote. Het jongste nummer belicht het onderwerp (kinder)porno knap vanuit verschillende standpunten: er is een portret van Robert M. waaruit zijn grote loyaliteit aan de pedofiele gemeenschap blijkt (over zijn man Richard van O. deed M. belastende verklaringen, maar over de identiteit van zijn andere contacten laat hij niets los). Er is een stuk dat kritisch is op de mogelijkheden van de politie om de makers van kinderporno op te sporen. Maar er is ook het verhaal van advocaat Bart Swier, die veel optreedt in zedenzaken en vindt dat het OM alle proporties uit het oog is verloren: „Het gaat er niet meer om dat kinderen gevaar lopen, maar dat de moraal geschonden wordt. Je kunt inmiddels vervolgd worden voor kinderfoto’s van jezelf.” Dat geeft stof tot nadenken, en beklijft meer dan de sappige reportage van Revu of de moordenkaart van Panorama.