Spookkoken zonder grenzen

Huisvrouwen zoals ik kregen opleiding van hun moeder, moesten later veel bij- en afleren en weten nog altijd niet precies wat ze doen. Denken we dat we koken kunnen, we begrijpen niet goed wat er met en in de pan gebeurt. Bij gebrek aan begrip kunnen spookverhalen vat op je krijgen. Ik zit met zoiets. Een inductiekookplaat neemt me in de maling.

Een persbericht van Siemens maakte me enthousiast. ‘Koken zonder grenzen’, stond erboven. ‘Vrijheid bij het koken heeft een nieuwe naam: freeInduction van Siemens. Met deze innovatieve zoneloze inductiekookplaat kunnen vooruitstrevende koks voor het eerst het volledige oppervlak van de kookplaat benutten. Pannen kunnen naar wens op de kookplaat worden gezet. De kookplaat detecteert de locatie van de pan en past zich aan de vorm en grootte aan. De kookplaat biedt plaats aan pannen in alle soorten en maten. Zo begint een nieuw tijdperk op kookgebied.’ Dat wil ik zien.

Siemens leent me een plaat. De Atag moet even opzij. Ik had er pret aan beleefd met een plaatstalen braadslee van 30 × 50 centimeter, gekocht op een militaire dump. Er kunnen 15 bokkingen tegelijk in. De inductieplaat van Atag heeft twee pitten naast elkaar waar de braadslee op past. Als er wat water in wordt gekookt is aan twee kringen luchtbellen te zien waar de magnetische spoelen onder de kookplaat zitten.

Op de nieuwe kookplaat van Siemens zou de hele bodem van de braadslee gelijkmatig warm worden, droomde ik. Het pakt anders uit. De intelligente kookplaat lijkt te denken dat de enorme rechthoekige bakpan twee waterketeltjes is en schakelt een paar magnetische spoeltjes in. Niks koken zonder grenzen voorlopig, lees eerst de gebruiksaanwijzing. Hevige teleurstelling; schuld van het laaiende persbericht. Het jokte. De kookplaat kan niet elke maat pan detecteren. Een doorsnee van 34 centimeter is het maximum, staat geschreven.

Ik neem een stalen koekenpan waarmee ik al duizend pannenkoeken bakte, op inductie. Ik zet hem op een willekeurige plek op de nieuwe kookplaat, er zijn geen cirkels op aangegeven, de pan mag staan waar je maar wilt. Wat water in de pan en kijken hoe dat aan de kook komt.

De treiterplaat blijkt de rechterhelft van de bodem van de pan te verhitten, de helft van het water kookt. Zet ik hem ergens anders, opnieuw met koud water, dan kookt dat nog maar boven een rondje bodem van vier centimeter doorsnee en niet eens in het midden.

Van een pannenimporteur leerde ik de proef met bloem waarmee men kan zien hoe goed of slecht de bodem van een pan warmte verdeelt. Zit er een schijf aluminium tussen het staal, dan wordt de warmte beter verspreid over de hele bodem dan als de pan uit alleen staal bestaat. Hoe gaat dat op de Siemens? Rechthoekige braadpan van 34 centimeter lang. Bloem op de ingevette bodem. Pan op de plaat. Ontluisterend. De bloem vliegt aan de randen bijkans in de fik en in het midden gebeurt niets. Reactie van Siemens: het ligt aan de pan. Komen we op terug.