Brieven

Die maskers zijn niet alleen tegen de luchtvervuiling

In het artikel ‘China is niet langer een ontwikkelingsland’ (NRC Handelsblad, 19 juli) wordt weer een typische fout gemaakt: een foto waarbij het onderschrift duidt op vermeend maskergebruik om de gevolgen van luchtvervuiling te beperken. Het bevestigt het westerse, stereotype beeld van vervuilend China sinds haar opkomst als economische grootmacht.

Ik verwacht een kritischer houding waarin niet klakkeloos algemeen bekend geachte denkbeelden worden gereproduceerd.

Wat blijkt namelijk (een enkele uitzondering daargelaten)? Oost-Aziaten dragen deze maskers wanneer ze een griep hebben of kou hebben gevat, om verdere verspreiding te voorkomen. Dit goede gebruik (toch zeker in intentie) strookt niet met het stereotype beeld, maar is wel de reden je hier en daar maskers op straat – of in mijn klaslokaal – ziet.

Woont sinds 2008 in China

Als het jouw geld was, zou je het dan ook uitgeven?

‘Politici kunnen doelloze snoepreisjes beter staken’ schrijft Joost Eerdmans (Opinie, 19 juli). Dit terechte artikel bracht me het volgende in herinnering. In dienst van een multinational gefinancierd door aandeelhouders werkte ik ook met geld van een ander. Elke investering diende officieel te worden voorzien van het verwachte rendement.

De allerlaatste vraag van de beoordelaar(s) van de betreffende aanvraag was altijd ‘Als het je eigen geld was, zou je het dan ook doen?’

Achteraf werd bovendien nagegaan door de audit of het beloofde ook waar is gemaakt.

Het is me niet duidelijk waarom dit niet ook zou moeten gelden voor al die snoepreisjes en dergelijke van politici.

Velp

Ook hier worden 200 jaar oude bomen gekapt

Hanne schrijft op de Kinderpagina (NRC Handelsblad, 19 juli) over een aantal fraaie bomen in de wijk Tuindorp die de gemeente Utrecht wil opofferen aan tijdelijke rioleringswerkzaamheden. In het licht van de tijd die het een boom kost om tot werkelijk monumentale proporties uit te groeien, is een dergelijk beleid op zijn minst kortzichtig te noemen. Hanne heeft met haar protestbrief dan ook volkomen gelijk.

Helaas is haar voorbeeld niet het enige. Op een andere plek nabij Utrecht is iets soortgelijks gaande.

Die plek is de Amelisweerd. Ondanks de grote media-aandacht die dit landgoed al sinds de aanleg van de A27 in 1981 ten deel valt, lijkt niemand zich bewust van de gevolgen van het beleid dat de gemeente Utrecht, die dit gebied beheert, de afgelopen jaren voert.

Op haar website pocht de gemeente over meer dan 200 jaar oude bomen in dit bos, maar de realiteit is dat deze woudreuzen sinds enige tijd stuk voor stuk worden gerooid. Eind juni was het weer zover en ging langs een wandelpad de een na de andere eeuwenoude beuk er aan, nota bene midden in het broedseizoen – een regelrechte schanddaad. Ik kan inmiddels zeker twintig plekken aanwijzen waar dit is gebeurd.

Ik vermoed dat deze bomen onder het mom van ‘verjonging’ worden gekapt omdat ze in de buurt van een wandelpad staan en de gemeente geen aansprakelijkheid wil als er iets mis gaat. Op schriftelijke navraag bij de desbetreffende gemeentedienst over deze perverse vorm van natuurbeheer wordt niet gereageerd.

Het aantal echt oude bomen in de Amelisweerd gaat op deze manier snel achteruit – en juist die bepalen zowel de sprookjesachtige sfeer als de natuurwaarden van dit twaalfde-eeuwse landgoed. Er staan er nog wel een paar, maar die zijn op de vingers van twee handen te tellen en ik vrees het ergste.

De Amelisweerd heeft de A27 en recentelijk nog de dreiging van een nieuwe autoweg overleefd. Er is oneindig veel over gediscussieerd en er is zelfs voor gevochten. Door het beleid van de gemeente Utrecht wordt het nu echter van zijn ziel beroofd.

Utrecht