Voetbalstewards

Voetbalstewards zijn mensen die voor ongeveer 9 euro per uur – maar er zijn er ook die het vrijwillig doen – in een fluorescerende jas naar voetbalwedstrijden gaan om daar andere mensen te wijzen op de regels. Tijdens de wedstrijd staan ze met de rug naar het veld om het publiek in de gaten te houden. Je hebt voor zoiets een certificaat nodig.

Ik zag ze zaterdag in het RTL Nieuws klagen dat het werken ze soms onmogelijk wordt gemaakt. Een ex-steward van Feyenoord, een jongen met een kaal hoofd en een oorbel: „Je wordt soms gewoon uitgelachen.”

Ik bezocht de afgelopen jaren nogal wat voetbalwedstrijden en zag stewards in actie. Er zat van alles tussen: dik, krom en extreem gespierd. Maar de gemeenschappelijke factor was toch wel: niet al te slim en van de regels, een gevaarlijke combinatie.

In het Abe Lenstra Stadion te Heerenveen was ik getuige van een portofoon-training. De portofoon is een apparaat met twee knoppen, het kostte enorm veel moeite om twee stewards met elkaar te laten praten.

Bij Willem II zag ik een steward hemel en aarde bewegen om iemand te verplaatsen die op een verkeerd stoeltje zat, dat het vak verder leeg was, deed voor hem niet ter zake.

Na afloop van een wedstrijd in Nijmegen zag ik ze een menselijke keten vormen tussen twee supportersgroepen. Daar stonden ze dan, de armen in elkaar gehaakt. En maar roepen: „Ga achteruit!”

In het Gelredome van Vitesse zijn ze de hele wedstrijd met een man of twintig bezig met handhaving van het rookverbod.

„Mag de sigaret uit?”

„Nee!”

Bij AZ zag ik drie stewards als hazen naar een door supporters scheef opgehangen spandoek sprinten. Leverde vermakelijk duw en trekwerk op.

Bij Heracles Almelo – waar ze zoals overal op vuurwerk controleren – hadden ze tijdens de open dag twaalf stewards met fakkels in een sfeervak gezet. Er waren mensen die foto’s maakten van de stewards en hun vuurwerk. Dat deed ik ook, maar meer omdat ik het niet kon geloven. Door het stadion klonk het lied ‘Viva Hollandia’, een begrijpelijke tekst die door de stewards werd meegezongen. De omgekeerde wereld. Ik kreeg de indruk dat de stewards een leuke middag hadden.

Ik weet niet of er stewards in de zaal zijn, maar kan iemand me de lol van deze hobby uitleggen? Want ik snap het niet. ‘Ik vind het leuk om met mensen om te gaan’, ‘Ik hou van afwisselend werk’ en ‘Ik vind stadions mooi’ keur ik af.

Ik bedoel, wat voor menstype ben je?

Heb je profileringsdrang?

Thuis weinig te zeggen?

Vrouwen die man hadden willen zijn?

Is het het uniform?

Afgewezen voor de politieschool?

Stewards – beveiligingsmensen in het algemeen trouwens, laten we die er meteen ook maar bijpakken – verkeren in de onterechte veronderstelling dat ze hulpverleners zijn en dat je ze dus niet mag slaan. Ik ben niet voor slaan – nooit – maar ik begrijp de neiging. Stewards zijn geen hulpverleners, die hebben ze juist nodig. Hooligans ook trouwens.