Trixie hoest, ze heeft een hartklep die niet goed werkt

Corrie Piketh (61) met haar hond Trixie in de Resedabuurt in Eindhoven. Foto’s Merlin Daleman

‘Ik leef voor Trixie. Ik weet nu al dat ik heel veel verdriet ga hebben als ze er niet meer is. Trixie is mijn kind.’’

Corrie Piketh is 61 jaar. Gescheiden. Twee kinderen, vier kleinkinderen. Woont hier sinds 1974. Uitkeringsgerechtigd. Arbeidsongeschikt vanwege haar rug. Kreeg vijf jaar geleden te horen dat ze toch weer moest werken. Doet drie dagen in de week vrijwilligerswerk in Plein 1, steunpunt en ontmoetingsruimte in de buurt.

Ze zou zich een keer helemaal in het nieuw willen steken. Maar Trixie gaat voor. Trixie is haar enige luxe. Trixie is een kruising tussen een Mechelse herder en een cockerspaniël.

Corrie Piketh is blij dat ze ooit een ziektekostenverzekering heeft afgesloten voor Trixie. Al kost die 28 euro per maand. Anders had ze de hond allang een spuitje moeten laten geven. Ze had die duizenden euro’s aan onderzoeken, behandelingen en medicijnen zelf nooit kunnen betalen.

Haar ene zoon is voor Ajax. Als hij ‘Ajax’ zei, begon Trixie te blaffen Dat had hij haar geleerd. Haar andere zoon is voor PSV. Als hij ‘PSV’ zei, gaf Trixie drie pootjes. Vroeger maakte ze deuren open. Daar heeft ze de kracht niet meer voor.

Trixie wordt 14. Ze hoest. Ze houdt vocht vast. Ze heeft een hartklep die niet goed werkt. Als ze dood gaat, wordt ze gecremeerd. De waardebon ligt al klaar. Met zegeltjes bij elkaar gespaard bij de dierenspeciaalzaak. Vijf volle kaarten.

De as gaat in een vaas. Die komt naast de andere vaas met de as van haar vorige hond die 18 jaar geworden is. Twee vazen achter deurtjes in een kast. Niemand mag eraan komen. Stel dat een kleinkind een vaas laat vallen. „Dan ben ik Trixie kwijt.”