Sjaak was als jonge hond eigenlijk al te groot

Dona (63) en Jeff (66) Bertus met hun hond Sjaak in de Gaspeldoornbuurt in Eindhoven.

Sjaak is allergisch. Voor elk soort hondenvoer uit de supermarkt. Ook voor vers vlees. Hij krijgt diarree. De dierenarts moet speciaal voer bestellen. „Knetterduur.” Maar het is goed. Want het is voor Sjaak.

Sjaak is een golden retriever. Gouden lokken. Groot als een ijsberenjong.

Dona Bertus (63) is zijn baasje. Vrolijk, energiek en gastvrij. Ze gaat meteen koffie zetten.

Jeff Bertus is aan het werk in zijn kantoor achter in de goed onderhouden tuin vol bloemen. Strak ingericht, beige en bruin. Jeff Bertus behartigt de belangen van Nederlandse attractieparken. Vroeger werkte hij internationaal. Toen had hij vijf man personeel. Hij is nu 66. Hij heeft wat meer tijd voor andere dingen.

Voor Sjaak bijvoorbeeld.

Jeff wees Sjaak aan in een nest pups. Dona vond hem als jonge hond al te groot. We zouden je poten moeten afzagen, zegt ze tegen Sjaak. Sjaak kijkt haar aan. Hij houdt zijn kop schuin. Van die kop alleen al wordt ze vrolijk, zegt Dona. Ze vindt hem goedmoedig en eigenwijs. Staat ze op een kruispunt en wil ze rechtsaf, wil hij pertinent rechtdoor. Soms geeft ze hem z’n zin. Maar niet altijd. „Hij moet leren luisteren.”

Jeff vindt dat Sjaak altijd moet luisteren.

Soms gaan Dona en Jeff op bezoek bij hun dochters. De een woont met man en kinderen in Parijs, de ander in Hongkong. Dan moet Sjaak naar de kennel. Hij gaat daar juichend naar toe, zegt Dona. Berustend. Zoveel vrienden om mee te spelen, kan zij niet tegenop.

Dona kent veel mensen in de buurt. „Dat komt door Sjaak.” Zij neemt hem mee uit en maakt met iedereen een praatje. Bertus loopt om half zeven ’s morgens met Sjaak. Dan heeft niemand zin in een praatje. „Ik ook niet.” Hij moet voor zijn werk al genoeg praten.