Column

Realitymarathon

Patti Stanger helpt miljonairs die dat nodig hebben aan een date.

Hoeveel realitytelevisie kan een mens fysiek aan? Is dat al eens onderzocht?

Ik heb gisteren zeven uur aan één stuk gekeken en stel mijn brein ter beschikking aan de wetenschap. Ik ben te bellen.

Gezapt van The Millionaire Matchmaker naar Hotter Than My Daughter. Van een stukjeSecret Millionaire naar Border Security en Pawn Stars. Daarna in één ruk door naar Wegmisbruikers en Das je goed recht. De avond afgesloten met Extreme Home Makeover. Het programma over de gevaarlijke wereld van houthakkers in Oregon (Ruige mannen: Ax Men) schoot erbij in. Ik wilde het resultaat van de metamorfose uit Hotter Than My Daughter van de Britse moeder met haar borsten on display („als je een mooie auto hebt, ga je er toch ook mee de weg op?”) niet missen.

Later droomde ik dat ik achterna gezeten werd door Patti Stanger, de Millionaire Matchmaker, die jonge miljonairs aan een date helpt. Ik hoorde nog net wat ze zei. ‘Je outfit kan écht niet.’

Na gisteravond weet ik het zeker: onmiddellijk stoppen met ‘reality’. Niet met het genre, er wordt heus goede reality gemaakt, maar met de naam. Kom op, zelfs de makers geven toe dat ze een loopje nemen met de werkelijkheid. „Schrijf jij alles op wat mensen tegen je zeggen?”, zei een realityredacteur ooit tegen me. „Nee”, zei hij. „Jij kiest wat in je verhaal past. Dat doen wij ook.”

Met die blik is reality het best te bekijken. Het zijn verzonnen verhalen met echte mensen. Er wordt soms geacteerd en wel eens wat in scène gezet.

Ik schiet een beetje door, merkte ik gisteren. Alles is ineens verdacht. Ik geloof niet dat een techmiljonair uit Palo Alto een Millionaire Matchmaker nodig heeft om een meisje te krijgen. Een klant die voor honderd dollar in Pawn Stars een antieke Playboyverzameling verpatst? Come on!

John van den Heuvels Das je goed recht helpt ook niet met het vertrouwen. De onuitspreekbare naam is de schuld van hoofdsponsor DAS, erg goed met rechtsbijstandverzekeringen.

Wat zien we? Mensen die klagen over hun problemen, John probeert te helpen. Lukt niet altijd, DAS-meneer of DAS-mevrouw leest monotoon van een kaartje een advies op. Leed van echte mensen, gebruikt in een ordinaire reclamespot.

Zoals Frank. Arme Frank. Zijn kermisattractie Deca Dance begon ineens te ‘schuddelen’ en de fabrikant kan er niks aan doen: 18.000 euro kwijt. Gelukkig weet DAS raad. John belt en de fabrikant wil wel schikken.

Gelooft u het ? Get real.

Stijn Bronzwaer vervangt deze week Hans Beerekamp.