Makkelijk was het nooit voor Big Easy

Ernie Els won gisteren voor de tweede keer het Brits Open. Hij wist al hoe wreed topgolf kan zijn. Adam Scott, die een grote voorsprong verspeelde, weet dat nu ook.

Ernie Els sloeg bij de prijsuitreiking zijn arm troostend om de schouders van Adam Scott. De Zuid-Afrikaan was uiteraard heel gelukkig met zijn zege in het 141ste Brits Open, maar hij had zichtbaar medelijden met Scott die op de laatste holes bezweek onder de druk en fout op fout stapelde. „Ik heb te doen met Adam, hij is een goede vriend”, waren Els’ eerste woorden toen hij als nieuwe ‘Open Champion’ door de BBC werd geïnterviewd.

De 42-jarige Els wist precies hoe Scott zich moest voelen. Topgolf kan wreed zijn en Els weet dat als geen ander. „Ik hoop dat Adam niet te hard is voor zichzelf en snel over deze nederlaag heen komt. Hij is pas 32 jaar en kan de komende jaren meer majors gaan winnen dan ik”, sprak Els troostende woorden.

Hij voegde er aan toe veel moeite te hebben gehad met het verwerken van pijnlijke nederlagen. The next God in golf, zo werd de met erg veel talent gezegende Ernie Els in zijn jongere jaren genoemd. Hij heeft een jaloersmakend mooie swing. Schijnbaar zonder enige inspanning slaat de fors gebouwde Els de bal in een bijna loom swingtempo over enorme afstanden. De populaire en immer flegmatiek ogende Zuid-Afrikaan won in 1994 en 1997 het Amerikaans Open. Hij leek voorbestemd de golfsport lange tijd te regeren.

Maar toen verscheen Tiger Woods ten tonele. De Amerikaan schoof Els genadeloos opzij. Niemand werd op de grote golftoernooien vaker slachtoffer van Woods dadendrang dan Ernie Els. Die erkende ruiterlijk te lijden aan Tigeritis. Gek werd hij van Woods, die altijd weer beter bleek te zijn. Gisteren eindigde Tiger overigens op een gedeelde derde plaats.

In 2002 won Els wel het Brits Open op Muirfield, zijn derde majorzege. Daarbij leek het te blijven. Els had er geen vrede mee. „Voor een golfer met mijn talent en mogelijkheden zijn drie majors natuurlijk te weinig”, liet hij vorige week nog optekenen in een Schotse krant. „Vijf of zes majors had ik toch wel moeten winnen. Dan zit je in de categorie Nick Faldo (zes) en Seve Ballesteros (vijf). Op dat niveau vind ik mezelf thuishoren.”

Els – bijgenaamd The Big Easy – mag nonchalant ogen, volgens de mensen in zijn naaste omgeving is hij heel gedreven en hard voor zichzelf. De afgelopen jaren worstelde Els met zijn vorm. Hij viel zelfs uit de top vijftig van de wereldranglijst. Afgelopen april mocht hij niet eens aantreden in The Masters, het Amerikaanse toptoernooi waarin hij vier keer tweede werd. Els twijfelde of hij ooit nog een kans zou krijgen een major te winnen. Vooral op de greens was hij radeloos.

Ten einde raad stapte hij over op de belly putter, een langer model dat wordt vastgezeten tegen de navel. Els vindt dat die eigenlijk niet in golf thuishoren. „Als je boven de veertig komt, wordt putten lastiger. Je handen doen niet meer wat je wilt, zeker als de druk heel groot is.”

Geruchten dat de regelgevende instanties in golf tot een verbod willen overgaan, worden steeds sterker. Els zou dat geen probleem vinden. „De belly putter maakt het veel makkelijker. Ik was er in ieder geval enorm mee geholpen, maar ik blijf het zien als een vorm van valsspelen. Zo hoort golf niet gespeeld te worden. Als er morgen een verbod komt, hoor je mij niet klagen.” Els heeft dan in ieder geval zijn vierde major al binnen.

De ontknoping was gisteren dramatisch voor Adam Scott. Met vier holes te gaan op Royal Lytham & St Annes Golf Club leek er geen vuiltje aan de lucht voor de Australiër. De mooie jongen van het golf, die al jaren een knipperlichtrelatie heeft met de Servische tennisster Ana Ivanovic, was op weg naar zijn eerste zege in een major en zou afrekenen met de reputatie dat hij te lief en te zachtaardig is om de echt grote toernooien te winnen.

Een foutje op hole 15 leek niet onoverkomelijk. Na het gemiste korte puttje op hole 16 werd het nijpend voor Scott, vooral omdat Els in stijl eindigde met een birdie. Scott had na een nieuwe bogey op hole 17 op de laatste hole nog een laatste kans om een dramatische nederlaag af te wenden. Maar ook de putt van een meter of vier voor par – waarmee hij nog een play-off tegen Els zou hebben afgedwongen – was niet besteed aan de Australiër. Van ontzetting zakte hij door de knieën.

Els kreeg de overwinning in de schoot geworpen. „Ik hoopte hooguit op een play-off, met de overwinning hield ik geen rekening. Maar dat is the nature of the beast”, aldus Ernie Els, die de zege ingetogen vierde. Nu het geloof in eigen kunnen terug is, kan Els de komende jaren wellicht nog meer majors winnen, met welke putter dan ook. Dan treedt de Zuid-Afrikaanse golfer, die Nelson Mandela prominent opvoerde in zijn overwinningsrede, alsnog toe tot de categorie van Nick Faldo en Seve Ballesteros.

De begenadigde Big Easy is dat eigenlijk aan zijn stand verplicht.