Knus cocoonen op festival De Parade

Theaterfestival

De Parade, Utrecht. Diverse voorstellingen. T/m 5/8. Parade Amsterdam: 10 t/m 26/8. Inl: deparade.nl ***

Komt het door de crisis? Dat sommige theatermakers de wereld de rug toekeren en zich met hun publiek terugtrekken in een knusse huiskamersetting, om daar een beetje te cocoonen? Die escapistische neiging manifesteerde zich dit weekend op De Parade in Utrecht.

In de voorstelling Thuis bij Ellen zijn we bij Ellen ten Damme op bezoek. In een piepklein tentje is een kanariegeel huiskamertje nagebouwd. Ten Damme trakteert ons op liedjes van haar cd Het regende zon, babbelt wat, en heeft als grootste attractie een tamme ekster: Arie. Het liedje dat ze voor hem schreef (‘geen kanarie’) wordt gretig meegezongen door het publiek. Ze verrast af en toe met een mooie taalvondst, of ontroert met een rudimentaire tekst die nét genoeg onthult over een voorbije liefde. Maar al met al is Thuis bij Ellen wel heel kneuterig en vrijblijvend.

In bed met Rick en Maaike van regisseur Karina Kroft is nog intiemer: deze voorstelling speelt zich af in de slaapkamer van Rick (Christopher Parren) en Maaike (Jacqueline Boot), die in bed hun relatie evalueren. Dat resulteert in soms vermakelijke maar vaak obligate dertigersproblematiek. Soms zijn de clichés ronduit stuitend. Het voordeel van kinderloos zijn is bijvoorbeeld dat je zomaar het vliegtuig naar Rome kan pakken, vindt het stel. Maar ja, zegt Maaike, „we pákken helemaal nooit zomaar het vliegtuig naar Rome”.

Het helpt evenmin dat Boot als Maaike onwaarschijnlijk fel, scherp en snerpend praat. Dat maakt haar personage uiteindelijk zo irritant dat je wenst dat het stel maar snel uit elkaar gaat. De voorstelling wordt gered door Rogier van Erkel, een schutterige aanbidder van Maaike en het enige echt sympathieke personage.

Dan hebben Remko Vrijdag en Martine Sandifort een originelere kijk op relaties. De twee cabaretiers spelen in Hulphond een reeks geestige typetjes: een dove operazangeres en haar zangdocent, een wellustige moeder en haar mannelijke oppas, een gescheiden echtpaar dat wordt verenigd in het hiernamaals, en een single Surinaamse soulzangeres en haar fan. In aanzet zijn het sterke sketches, maar op de Parade ging het duo net iets te vaak voor de gemakkelijke lach, en ontbrak de diepere laag. Wat mij betreft had eigenlijk alleen de act van de soulzangeres de juiste balans van absurditeit, herkenbaarheid, humor en ontroering.

Hoger reikt Sammi & The Highwaymen, een muzikaal college over country van echtpaar Leo Blokhuis en Ricky Koole. Blokhuis doceert op toegankelijke wijze over de Outlaw-beweging binnen de country, en Koole zingt de bijbehorende liedjes, van onder anderen Johnny Cash, Kris Kristofferson en Sammi Smith. Zaterdag was zij een tikje futloos in haar presentatie (of ze moet op een lome, southern style hebben gemikt), maar haar stem bezit het juiste vibrato en die mooie countrymengeling van wanhoop en berusting. De muziekliefde van de makers van Sammi & The Highwaymen is innemend, en je steekt er ook nog wat van op.