Kippenvel

Ivo Weyel gaat op eetreis naar Kopenhagen.

Culinair op reis. Op Sterrenjacht. Of, zoals Michelin het noemt, ‘vaut le voyage’ (de reis waard) als het om een restaurant met drie sterren gaat. Dat doen steeds meer mensen. Eetreizen zijn ongemeen populair, mede dankzij de eindeloze reeks publicaties over eten in de media. De jaarlijkse verkiezing van het beste restaurant ter wereld doet velen stante pede naar het reisbureau rennen. Vandaar dat Noma in Kopenhagen, de huidige nummer 1, op de website laat weten dat ze tot 1 november zijn volgeboekt. Naar Denemarken om lekker te eten? Het moet toch niet gekker worden.

Vroeger was het toch echt alleen Frankrijk waar je voor eetreizen heen ging. Maar ineens stond Engeland in the picture, gevolgd door Spanje en nu moeten we ineens richting Scandinavië. Daar eten ze rare dingen. Melkijs met bevroren wei. Kelp met een jus van scheermes en sneeuw van mierikswortel. Gegrild kippenvel. Gefrituurd mos. Levende garnalen. Dat verorbert de culinaire reiziger met droge ogen, want die wil zich niet laten kennen. Iedereen kiest vanzelfsprekend het menu dégustation, een eindeloze opeenvolging van mini gerechtjes, omdat dit het beste alle facetten van de kok laat zien. Bij elk gerecht vertelt de ober wat erin zit. Dat kan uren duren, terwijl het hapje op het bord minuscuul is. Hoe krijgen ze het er allemaal in, denk je dan. Op zoek naar de zwezerik, die zich verdekt heeft opgesteld achter een erwt. Urenlang tafelen, met bijbehorend wijnarrangement dat de sommelier op zijn beurt uitgebreid toelicht. Gerijpt in eikenhout, roemde er een, maar mijn buurman vond het niks en mompelde „Ik proef laminaat”. Het was zijn eerste culinaire trip, weg van de Costa del Sol, weg van Friet van Riet. „Mijn vrouw moest zo nodig, ze had erover gelezen. Het kost wel verrotte duur”, zei hij.

De aantrekkingskracht van de Scandinavisch keuken is momenteel zo groot, dat andere landen haar hulp inroepen. Het ultrachique Londense Claridge’s hotel had alle hoop gevestigd op de Olympische Spelen, maar kreeg de tent maar niet vol. Ten einde raad vroeg men de equipe van Noma die tien dagen te komen koken. Toen waren binnen twee uur de bijna vierduizend couverts volgeboekt. Zesduizend mensen moest men teleurstellen.

Tip voor wie altijd moeite heeft met buitenlandse menukaarten: de Nederlandse vrachtwagenchauffeur Jan Bijlsma heeft een geweldige vertaal-app bedacht, de Dishlator, verkrijgbaar op iTunes. Na Franse, Spaanse en Italiaanse gerechten is hij nu als de wiedeweerga bezig de Noorse menukaarten te vertalen.