De Britse koning van Frankrijk woont in Eccleston

Bradley Wiggins staat op het punt als eerste Brit ooit de Tour de France te winnen. In zijn woonplaats Eccleston is nog nauwelijks enthousiasme.

„Voor een familieman als Brad brengt het beroep van wielrenner enorme offers met zich mee.”

Toen baanwielrenner Bradley Wiggins in 2004 goud haalde op de Spelen van Athene werd een wielerdroom werkelijkheid. Eeuwige roem! Maar er veranderde niets. Geld kwam niet ineens automatisch binnen. Echte erkenning bleef uit. Na de feestjes en plichtplegingen bleef het stil. Hij verviel in apathie en zette het op een zuipen.

„Hij had de Mount Everest beklommen”, zegt vriend Terry Dolan nu. „Zo voelde het winnen van olympisch goud voor hem. Maar toen hij de deur achter zich dichttrok, was alles gewoon hetzelfde. Daar kon hij moeilijk mee omgaan.”

Misschien was er wel de geboorte van zijn zoon Ben voor nodig om hem weer op de fiets te krijgen. Juist zijn gezin gaf hem de doorslag tot het uiterste te gaan, zegt Dolan. „Je moet het zo zien: voor een familieman als Brad brengt het beroep van wielrenner enorme offers met zich mee. Hij is zo veel weken van huis weg. Hij heeft daarom besloten om het perfect te doen, want anders zijn die enorme offers voor niets geweest.”

Dolan heeft een bedrijf in fietsframes in het plaatsje Ormskirk, even ten noorden van Liverpool. Op zijn bureau staat een foto van Wiggins als juniorenkampioen. In de hal hangt de kampioenstrui uit de Dauphiné, de Franse rittenkoers die Wiggins twee keer won. Daarnaast de groenwitte trui van Crédit Agricole van de Britse coureur Chris Boardman. Binnenkort komt daar de allermooiste bij, weet Dolan nu al. De gele trui van Bradley Wiggins, de eerste Britse Tourwinnaar ooit. „Als hij tenminste op zijn fiets blijft zitten.”

Toch gaat het te ver om te zeggen dat Wiggo zijn thuisstreek Lancashire in collectieve extase brengt. Neem zijn woonplaats Eccleston, even verderop. Terwijl de Britse geletruidrager deze woensdagmiddag over de Aubisque en de Tourmalet ploetert in een zware Pyreneeënetappe, eten zijn dorpsgenoten in de Original Farmers Arms ongestoord hun borden leeg. Lunchtijd. Een van de televisieschermen in de pub staat afgestemd op de Tour de France. Zonder geluid. De dovenondertiteling staat aan voor het commentaar. Niemand kijkt.

Alleen aan een recent geschilderde muurschildering, met Wiggins afgebeeld in de gele trui, is te zien dat hier in Eccleston ergens de aankomende Tourwinnaar woont. Barman Gary Wilson verontschuldigt zich er bijna voor. „Je moet zondag maar terugkomen, dan zul je het meemaken. Als Bradley wordt gekroond tot de Britse koning van Frankrijk, zit het hier vol.”

Wilson – „nee, ik heb hem nooit met een biertje gezien” – krijgt geregeld het gezin Wiggins op bezoek in zijn pub. Toen de local hero onlangs weer een koers had gewonnen, leek het Wilson en een groepje stamgasten een leuk idee om Wiggins met applaus te begroeten. „Dan zie je hem meteen wegkijken. Hij is zeker trots op wat hij heeft bereikt. Maar hij loopt niet echt met zijn hoofd omhoog. Dat doet hij misschien alleen van binnen.”

Bradley Wiggins is een rustige vent. Vraag in Eccleston naar de succesvolle wielrenner en je krijgt het antwoord: erg op zichzelf, beleefd, grappig ook wel. Maar vooral: erg op zichzelf. Wiggins, geboren in Gent, groeide op in Londen en woont nu een paar jaar in Lancashire, de geboortestreek van zijn vrouw Cath. En niet onbelangrijk: dichtbij de Velodrome in Manchester, het baancentrum van de Britse wielerbond. Zolang hij zijn gezin in de buurt heeft, is Wiggins een gelukkig man.

Het is half vier, woensdagmiddag, als Cath Wiggins haar kinderen van school haalt. Zoon Ben heeft in zijn klas olympische medailles gemaakt, van karton. Pas dit weekend begint de zomervakantie en kunnen Cath en de kinderen naar Parijs om de huldiging op de Champs-Élysées bij te wonen. „Ze was de hele week zó nerveus”, zegt de olijke Gabriel Valenzuela, eigenaar van het plaatselijke Italiaanse restaurant Verdes. „Niet om of hij wint of verliest. Maar of hij wel overeind blijft. En of hij wel steeds genoeg herstelt van de inspanningen van de vorige dag.”

Mevrouw Wiggins is een Britse mum met haar op de tanden. Haar volgers op Twitter weten dat al langer. Ze lag openlijk in de clinch met de vriendin van Chris Froome, ploeggenoot van haar man en de nummer twee in het algemeen klassement. Wee degene die haar durft te storen als ze later woensdagavond in restaurant Verdes komt eten met haar kinderen. Of ze misschien even tijd heeft voor een Nederlandse journalist? „Val me niet lastig”, zegt ze resoluut.

Terry Dolan moet daar de volgende dag hartelijk om lachen. „Typisch Cath. Ze is niet echt zachtzinnig. Het lijkt wel of ze altijd ruzie zoekt. Achter elke topwielrenner staat een sterke vrouw, zullen we maar zeggen.” Heeft zij wellicht de broek aan in huize Wiggins? Domme vraag. „Zij heeft wel twee broeken aan”, lacht Terry’s dochter Angela. Ook zij is al jaren bevriend met het stel.

Bradley Wiggins komt zelf uit een gebroken gezin. Zijn vader verliet zijn moeder toen Bradley pas twee jaar oud was. In zijn blinde ambitie om het te maken in de harde wereld van de zesdaagse wielerwedstrijden maakte Gary Wiggins vele vijanden. Hij vocht en dronk zich een weg door het leven en liet daarbij tot drie keer toe een vrouw en een kind achter. Bradley zou het nooit zover laten komen, prentte hij zich al op jonge leeftijd in. Ook toen hij zich dagelijks volgoot met bier hield hij zich voor: ik word niet mijn vader.

Natuurlijk rijdt Bradley Wiggins voornamelijk voor zichzelf, zegt vriend Dolan. Maar hij heeft altijd een groot verantwoordelijkheidsgevoel gehad. „Neem zijn ploeg, Team Sky. Daar werken misschien wel zeventig mensen, allemaal in dienst van hem. En ook zij verwaarlozen in zekere zin hun verplichtingen aan hun families door zo veel weg te zijn van huis. Al die mensen rekenen op hem. Het moet hem een ontzettend goed gevoel geven, dat hij ze nu kan belonen voor al dat werk.”

Barman Wilson van de Original Farmers Arms gaat niet uit van een grote huldiging. „Dat past niet bij hem. Laatst vroeg ik aan hem hoe het toch komt dat hij nooit lacht op foto’s. ‘Je moet eens wat meer lachen’, zei ik. ‘Daar moet je wel het hoofd voor hebben’, zei hij.” Wilson hoopt eigenlijk heel stiekem dat Wiggo meteen vanuit Parijs naar zijn pub komt om het te vieren. „Of dat hij gewoon een paar keer langs komt fietsen met zijn gele trui. Maar dat gaat niet gebeuren. Zo zit hij niet in elkaar.”